Thursday, September 21, 2017

සයුරු තෙරෙහි ගම්මානය


සයුරු තෙරෙහි ගම්මානය
The Village By the sea
Author - Anita Desai
පරිවර්තනය: සිරිල් චන්ද්‍රසේකර ගුණවර්ධන

මේ පොත නම් ගොඩක් දෙනෙක් කියවලා ඇති. ගොඩක් ඉන්දියානු පොත් වල ඒ රටේ මිනිස්සුන්ගේ දරිද්‍රතාවය ගැන කියවෙනවා. ඇත්ත ඉන්දියාව කියන්නේ දුප්පතුන් බහුලව ජීවත් වෙන රටක්.මේ පොතේ කතාව ගෙතෙන්නෙත්  දුප්පත් පවුලක් වටා. රා බීමට ඇබ්බැහි උන පියාත් ලෙඩ ඇඳට වැටුන මවත් සමග ජීවිතයට මුහුණ දෙන දරුවන් හතර දෙනෙක් අභියෝග වලට මුහුණ දෙන අයුරු මේ පොතෙන් කතා වෙනවා.
  මේ පොත කියවද්දී මගේ හිත ගොඩක්ම ආකර්ෂණය කරගත්තේ පරිසර වර්ණනාව. සිරිල් චන්ද්‍රසේකර ගුණවර්ධන මහතාගේ පරිවර්තන භාෂා ශෛලියත් නිසා ඒ කොටස් කියවද්දී ඒ පරිසරය හිතේ ඇඳගන්න පුලුවන් ලස්සනට.

සිරිල් චන්ද්‍රසේකර ගුණවර්ධන මහතා පොතේ හැඳින්වීමෙදි මෙහෙම කියනවා.
පවුලේ අන් අයත්, ගැමියනුත් තම බේබදු පියා දෙස කලකිරීමෙන් බැළුවත්, ලීලා තුළ ඔහු කෙරෙහි ඇත්තේ දයානුකම්පාවකි. ගෙදරත්, ගමත් කෙරෙහි කලකිරී පැනගිය, තම පවුලේ එකම ශක්තිය බවට පත්ව සිටි තම සොහොයුරා නොමැතිව වුවද, බාල සොයුරියන් දෙදෙනා පාසැල් යවමින්, අසනීපව සිටි අම්මාවත් ගොඩනැගීමට ඇය සමත්වූ ආකාරය මනස්කාන්ත ලෙස මෙහි විස්තර වෙයි. මුළු කතාව පුරාම ලෙඩ ඇදේ පසුවන ගැහැනියක් හැටියට දැක්වුවද, කතාව ආරම්භයේත්, අවසානයේත් මුහුදේ දේවාලය හා සම්භන්ධ කර ඇයව දැක්වීම මගින්, අම්මා පවුල කෙරෙහි කෙතරම් භක්තියකින් සිටියාද යන්න පෙන්නුම් කිරීම තුළින්, පොත පුරා පැතිර ඇති නිශ්ශබ්ද චරිතයක වටිනාකම වගන්ති දෙකකින් දැක්වීමට අනිතා ගෙන ඇති ප්‍රයත්නය අගේ කළ යුතුය. 
කියවලා නැති අය පොත හොයන් කියවන්න . කියවලා තියන අය අදහස් කියන්න.

Wednesday, September 20, 2017

වටිනාකම


ආයතනයක සේවකයින් සඳහා දේශනයක් පැවත්වූ අතර, ඒ සඳහා අයතනයේ සේවකයින් දෙසිය දෙනෙක් සහභාගී විය. එම දේශනය පැවැත්වීමට පැමිණි කථිකයා ඩොලර් 20 ක නෝට්ටුවක් රැගෙන වේදිකාවට ගොඩ විය. 

"මගේ අතේ තියන ඩොලර් 20 ට කැමති අය අත උස්සන්න" යැයි ඔහු පැවසූ විට දේශනයට සහභාගී වූ සියලු දෙනාම අත් එසවීය.

හොඳයි මම මේ ඩොලර් 20 ඔයාලගෙන් එක්කෙනෙකුට දෙනවා. ඊට කලින් මම මේකට යමක් කරන්න ඕනේ යැයි පැවසූ දේශකයා ඩොලර් නෝට්ටුව පොඩි කළේය.
දැන් මේ නෝට්ටුව කාටද ඕනේ යැයි විමසූ විටදීත් සියලු දෙනාම අත් එසවීය.

ඉන්පසු දේශකයා නොට්ටුව බිමට දමා ඔහුගේ කකුලෙන් එය පාගා යලි අතට ගත්තේය, හොඳයි දැන් කාටද මේ නෝට්ටුව ඕනේ යැයි විමසීය.
එවරද සියලු දෙනාම අත් ඔසවා නෝට්ටුව   අවශ්‍ය බව පැවසීය.

මගේ මිත්‍රවරුනි, මම දැන් ඔබට වටිනා පාඩමක් ඉගැන්නුවා.මම මේ මුදල් නෝට්ටුව මොනදේ කලත් එහි වටිනාකම අඩු උනේ නෑ. ඒ නිසා ඔබලා එය ලබා ගන්න කැමැති උනා. අපේ ජීවිතේ අපිට දුක්බර මෙන්ම ඉතාම අසීරු අවස්ථාවලට මුහුණ දෙන්න සිදුවෙනවා. ඒ වෙලාවට අපි නරක තීරණ ගන්නවා මෙන්ම බොහොම අපහසුතාවයෙන් ඒවාට මුහුණ දෙනවා. අපි හිතනවා අපිට කිසිම වටිනාකමක් නෑ අපෙන් කාටවත් වැඩක් නෑ කියලා. මොන්දේ සිදුවුනත් ,ඉදිරියේදී සිදුවෙන්න තිබුනත් ඔබගේ වටිනාකම අඩු කරගන්න එපා. ඔබ විශේෂයි . කවමදාවත් එය අමතක කරන්න එපා.

Tuesday, September 19, 2017

Good luck Bad Luck Who Knows?


ඔන්න එකෝමත් එක කාලෙක චීනයේ උන්නලු වයසක ගොවියෙක්.
එයාගේ ගොවි පොළේ උන්නලු වයසට ගිය අශ්වයෙක්.
දවසක් ඒ වයසක අශ්වයා ගොවි පොළෙන් පැනලා කඳුකරයට ගියාලු.
ඒක දැනගත්තු ගමේ මිනිස්සු කිව්වලු අනේ මේ වයසක උන්දෑගේ අවාසනාවට, හිටපු පරණ අශ්වයා පැනලා ගියා කියලා.
ඊට පිළිතුරු වශයෙන් ගොවියා නොසැලකිල්ලෙන් කිව්වලු
කවුද දන්නේ ඒක මගේ වාසනාවද,අවාසනාවද කියලා ?
දවසක් අර පැනලා ගිය අශ්වයා කැලෑ අශ්වයෝ කීප දෙනෙක් එක්ක ගොවි පොළට ආවලු.
ඒ වග දැනගත්ත මිනිස්සු කිව්වලු අනේ මේ වයසක උන්දෑගෙ වාසනාවට අර නාකි අශ්වයා තව අශ්වයොත් අරන් ආපහු ඇවිත් කියලා.
එවෙලෙත් පිළිතුරු වශයෙන් ගොවියා නොසැලකිල්ලෙන් කිව්වලු
කවුද දන්නේ ඒක මගේ වාසනාවද,අවාසනාවද කියලා ?
මෙහෙම ආපු කැලෑ අශ්වයෙක් හීලෑ කරන්න හිතපු ගොවියාගේ පුතා අශ්වයගෙ පිටෙන් වැටිල කකුළක් කඩා ගත්තලු.
පුතාව බලන්න ගොවි පොළට ආපු මිනිස්සු කිව්වලු අනේ මේ වයසක ගොවියගෙ අවාසනාවට එකම පුතාගෙත් කකුලක් කැඩුනනෙ කියලා.
එවෙලෙත් පිළිතුරු වශයෙන් ගොවියා නොසැලකිල්ලෙන් කිව්වලු
කවුද දන්නේ ඒක මගේ වාසනාවද,අවාසනාවද කියලා ?
එක දවසක් හමුදා කණ්ඩායමක් ගමට ඇවිත් හමුදාවට බඳවාගන්න කියලා ගමේ තරුණ ළමයි සේරම අරන් ගියාලු. කකුල කැඩුන ළමයා විතරක් දාලා ගියාලු.
ඒවෙලාවෙත් ගොවියා කිව්වලු
කවුද දන්නේ ඒක මගේ වාසනාවද,අවාසනාවද කියලා ?
අපට යම් විපතක් හෝ කරදරයක් සිදුවූ විට ඒ පිළිබඳ මැදහත් සිතින් බැලිය යුතුය. ඒ ඔස්සේ කල්පනා කර අපේ හිත දුර්වල කරගත් යුතු නැත. මේ දෙය සිදුවූයේ හොඳටදැයි නරකටදැයි අපි කවුරුර්ත් දන්නේ නැත.එනිසා හැම විටම අපි නොසැලී සියල්ලට මුහුණ දිය යුතුය.

Monday, September 18, 2017

ලෝකය වෙනස් කිරීමට නම්




තරුණ වියේදී මා විසින් ලෝකය වෙනස් කල යුතු යැයි සිතුවෙමි.

එහෙත් මට ලෝකය වෙනස් කිරීමට නොහැකි විය.

එනිසා මම මගේ ජාතිය වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කළෙමි.

මට මගේ ජාතියද වෙනස් කිරීමට නොහැකි විය.

එනිසා මම මගේ අවදානය මගේ නගරයට යොමු කළෙමි.

නගරය වෙනස් කිරීමේ උත්සාහයද සාර්ථක නොවීය.

කාලය ගතවී මම මහලු වියට එළඹුනෙමි.

 මම මගේ පවුල වෙනස් කිරීමට සිතුවෙමි.

එයත් ව්‍යර්ථ විය.

මහලු පුද්ගලයෙක් ලෙස මට වෙනස් කිරීමට ඉතිරිව තිබුනේ මා පමනි.

අවසානයට මම වටහා ගතිමි. මම මගේ තරුණ කාලයේදී, මගේ  ජීවිතය  වෙනස් කර ගත්තා නම්, මට මගේ පවුලට බලපෑම් කිරීමට හැකියාව තිබුණි. මට සහ මගේ පවුලට නගරයට බලපෑම් කිරීමට හැකිය. නගරයේ බල පෑමෙන් ජාතිය වෙනස් කළ හැකිය.ඉන් පසු ලෝකයම වෙනස් කල හැකිය. මුලිම වෙනස් විය යුත්තේ මා ය

Friday, September 15, 2017

බස් කතාවක්


ඊයේ හවස ගම්පහ මීගමු පාරේ බස් අඩුයි. ඉඳලා ඉඳලා ආපු බස් එකෙත් පොල් පටෝලා වගේ සෙනග. මමත් වදෙන් පොරෙන් පිටිපස්සේ දොරෙන් බස් එකට නැග්ගා. කොන්දොස්තර ළමයා ටින් එකකට සැමන් අහුරනවා වගේ කට්ටියව ගානට පැක් කලා. අතක් ඉස්සුවොත් පාතට දාන්න බෑ. හිටගෙන ඉන්න තැනින් කකුල පොඩ්ඩක් එහාට මෙහාට කලොත් තනි කකුලෙන් ඉන්න වෙන්නේ. බස් හෝල්ට් වලින් බහින අයට ඉඩ දෙන්න තව හත් අට දෙනෙකුත් බිමට බහින්න ඕනේ. ඔය අතරේ පොඩි පොඩි වචන හුවමාරු ත් තිබුනා. 

ඔය අතරේ බස් එකේ කොනේ සීට් එකක ඉඳගත්තු මනුස්සයෙක් ඔලුව ජනේලෙන් එළියට දාගෙන සිංදු කියනවා. අනිත් මිනිස්සු තරහෙන් ඔරව ඔරව ඉන්දි මේ මනුස්සයා හරිම විනෝදෙන්. 
මොකක්ද දන්නවද කියපු සින්දුව.

😁
"මාගේ පැලෙ අඳුර නසන්න
හිතෙනව මනාළියෙක් ගේන්න
අඹුදරු දරු රැකගන්න අපට
මාලු ලබා දෙන්න දෙවියනේ
අප රැක ගන්න..."

සිංදු කීපයක් ගලපලා එක සිංදුවක් හදලා කියනවා. ඔය විදිහට ඉතින් ගම්පහ කිට්ටුවට ආවා. ගුවන් පාලම කිට්ටුව ලොකු ට්‍රැෆික් එකක්.

"ට්‍රැෆික් මහත්තුරු ට්‍රැෆික් හදනවා. එයාල නැත්නම් මිනිස්සු අගේට
යනවා"
කියලා ඔන්න කට්ටිය බනිනවා.

අර මනුස්සයට වගේ වගක් නෑ. හිනාවෙවී ඉන්නවා.

"අනිත් උදවිය අයියෝ හොඳටම පරක්කු උනා. කෝච්චියත් ගිහින් ඇති. කඩත් වහලා ඇති කියලා"
මූණවල් හතරැස් කරගෙන බහිද්දී අර මනුස්සයා විතරක්

"ඇති යන්තන් ගම්පහට ආවා..මම ෆුල් ජොලියේ ආවා. "
කියලා බස් එකෙන් බැහැලා ගියා.

පොඩි මානසික ආබාධයක් තියනවා උනත් ඒ මනුස්සයා අනිත් උදවියට වඩා සතුටින් ඉන්නවා කියලා මට හිතුනා.
(ඡායාරූපය අන්තර්ජාලයෙනි)

Monday, August 28, 2017

සුදු ආප්ප




ඉස්සර මම පුංචි කාලේ (නමසිය අනූ ගනන් වල මුල් කාලේ) අපේ ආච්චී අපට කන්න ආප්ප උයා දෙනවා. සෙනසුරාදා දවසක් තමයි තෝරගන්නේ එදාට අපට ඉස්කොලෙත් නිවාඩුනේ. කලින් දවසේ කැකුලු හාල් පෙඟෙන්න දාලා වංගෙඩියේ දාලා කොටලා හලා ගන්නවා. ඊට පස්සේ රෑට, කොටා ගත්ත පිටි ලොකු මැටි මුට්ටියකට දාලා ඒකට යීස්ට්, ආප්ප සෝඩා දාලා පොල් වතුරෙන් අනලා වහල තියනවා. උදේම නැගිටලා පොල් ගාලා පොල් කිරි කලින් දවසේ හදපු පිටි මිශ්‍රනයට දාලා හොඳට කලවම් කරලා වහලා තියනවා. ඔන්න ඊට පස්සේ ලිප ලෑස්ති කරනවා පිරිසිදු පරණ ඇතිලි දෙකකට පොල් ලෙලි දාලා ඒවා පත්තු කරලා හදාගන්නවා. ඒවට කියන්නේ ගිණි කබල කියලා( දැන් ඉන්න පොඩි දරුවොනම් දැකලා නැතුව ඇතී. ආප්ප උයන ගන්නේ යකඩ තාච්චි. ඒවා හොඳට පදම් කරපුවා. මට මතකයි ආච්චී ඒවා වෙන කිසිම වැඩකට ගත්තෙ නෑ.ආප්ප උයන්න විතරක්ම වෙන් කරල තිබුනා. පිටි මුට්ටියත් ලිප ළඟට අරන් ලිප ගාව බංකුවක් තියලා ඉඳ ගන්නවා. තව එතන තියනවා පීරිසියක තියපු පොඩි පොට්ටනියක්. ඒක ඇතුලේ තියෙන්නේ තලපු කජුමද කීපයක් එක්ක පොල්තෙල්. ගින්දර හොඳින් ඇවිලෙනකොට තාච්චි දෙක ලිපේ තියලා රත් වෙද්දී අර පොඩි පොට්ටනියෙන් තාච්චිය පිහිදානවා. එහෙම කරන්නේ ආප්ප තාච්චියට ඇලෙන එක නතර කරන්න. ඔන්න තාච්චිය පදමට රත්වෙලා ආවම තාච්චිය අතට අරන් පොල් කටු හැන්දෙන් එකක් තාච්චියට දානවා දානකොට චෝස් ගාලා සද්දයක් එනවා. ඒක ලිප උඩින් තියලා ආයේ අරගෙන තාච්චිය කරකෝනවා. ඒකට එයාලා කිව්වේ ආප්පෙ අඳිනවා කියලා. ඊට පස්සේ ලිපේ තියලා අර හදාගත්තු ගිණි කබල තාච්චිය උඩින් තියනවා. එහෙම තාච්චි දෙකේම මාරුවෙන් මාරුවට ආප්ප උයනවා. ඉදෙන ආප්ප බිම තියන වට්ටියට දානවා. ඒවා ලා දුඹුරු පාටයි. වාටිය කර කර ගාල හැපෙනවා ඒ වගේම ගොඩක් රසයි.අපිත් ආච්චි වටේට බංකු තියාගෙන වාඩි වෙලා හදන උණු  උණු ආප්ප තරඟෙට කනවා. වර්තමානයේ ගිණි කබල් තියලා ආප්ප උයන්නෙ නෑ.දර ලිප පාවිච්චි කරන්නෙත් නෑ. ඉස්සර ආච්චී හදපු ආප්ප වගේ රස ආප්ප නම් කන්න ලැබුනෙ නෑ කොහෙන්වත්.

Thursday, August 24, 2017

හැංගි විහංගි

(ඡායාරූපය අන්තර්ජාලයෙනි.)

හැංගි විහංගී මගේ පොත් රාක්කෙට ඇවිත් ටික දවසක් උනාට කියවන්න එකත් ටික ටික පරක්කු උනා. මම චේතන් බගත් ගේ පොත් එක හුස්මට කියවලා ඉවර කරේ නැත්නම් ඒ පොතේ කතාව මට රස විඳින්න බැරි ගතියක් දැනෙනවා. රැකියාවත් ගෙදර  වැඩත් එක්ක එහෙම කාලයක් ලැබුනේ ඊයේ රෑ. චේතන්ගේ පොත් වලට මම ගොඩක් කැමතියි. එකක් සරල බස් වහර. ඉංග්‍රීසි පොත් උනත් සාමාන්‍ය ඉංග්‍රීසි දැනුමක් තියන කෙනෙකුට උනත් කියවලා තේරුම් ගනන් පුලුවන්. ඒ වගේම ඔහුගේ පොත්වල අනුභූතිය සරලයි වගේම සංකීර්ණයි. මොකක්ද ඒ කතාව? මෙහෙමයි, එයා පොත්වලින් කතා කරන්නේ ඉන්දියාවේ තරුණ ගැටලු ගැන එක අතකින් ඒවා සරල ආදර ගැටලු. එහෙම නැත්නම් හැම තරුණ තරුණියක්ටම මුහුණ දෙන්න වෙන ගැටලු. ඒත් ඒ ගැටලු වලට එබුනම, සමස්ත තරුණ පරපුර දිහාම පොදුවේ බැලුවම ඒවා සංකිර්ණයි වගේම ඉන්දීය තරුණ තරුණියන්ට වගේම ලංකාවේ අපටත් පොදුයි. ඉන්දියාවේ වගේම අපේ තරුණ පරපුරේත් මූලික අරමුණු තමයි උසස් අධ්‍යාපනයක් ලබා ගැනීම, ඊට පස්සේ හොඳ වැටුපක් එක්ක ඉහළ පෙළේ ආයතනයක රැකියාවක්, නිවසක්, හොඳ බිරිඳක් හෝ සැමියෙක් ,  සහෝදර සහෝදරියන්ගේ වගකීම්, දෙමාපියන් රැක බලාගැනීම ඔයවගේ දේවල්. චේතන්ගේ පොත් වලත් තියෙන්නේ ඒ වගේ ගැටලු.
         හැංගි විහංගි (Half girl friend) පොත චේතන්ගේ අනිත් පොත් වලට වඩා ගොඩක් සරල ආදර කතාවක්. Half girl friend නමින්ම චිත්‍ර පටියකුත් මෑතකදී නිකුත් උනා . මට මතක විදිහට ප්‍රධාන චරිත රඟපෑවේ අර්ජුන් කපූර් සමග ශ්‍රද්ධා කපූර්. මට නම් තවම බලන්න බැරි උනා. පොතේ සාරාංශය කිව්වොත් කියවලා නැති අයට කියවද්දී තියන රසය නැතිවෙනවා. පොත කියවලම බලන්නකො.

Monday, August 21, 2017

මේ භවයේදි

සසරින් සසර පතමින් අප ඉප දෙන්නා මේ භවයේදිත් මේ විදිහට හමුවන්නා අපට උරුම කැළයත් අහිමිව යන්නා පරිස්සම් වෙන්න මැණිකේ උන් ගිනි බිඳලන්නා

"වියරුව"

මම කියවපු අලුත්ම පොත ආනන්ද ලියනගේ මහතා විසින් රචිත The Vengeance පොතේ සිංහල පරිවර්තනය "වියරුව". සිංහලට පරිවර්තනය කරන්නේ අනුලා ද සිල්වා මහත්මිය. පොත ගැන කියනවනම් අපේ ඉතිහාස තොරතුරු,අපේ රටේ තිබූ යුද්ධයට සම්භන්ද සිදුවීම් එකට ගලපලා ලියපු රහස් පරීක්ෂක ගනයට එක් කරන්න පුලුවන් පොතක්. ඒ වගේම බොහෝ රටවල තොරතුරුත් විස්තර සහිතව තියනවා.මට මුලදී ටිකක් කියවන්න කම්මැලිකමක් දැනුනත් , අවසානයට යද්දී පුදුමාකාර කුතුහලයකින් කියෙව්වා. ඒ වගේම ඉන්දියාව ,එංගලන්තය, ප්‍රංශය, ඉතාලිය වැනි රටවල තොරතුරුත් අපේ ඉතිහාසය සම්බන්ධ මා නොදැන සිටි තොරතුරුත් දැනගත්තා. පොත ලියන්න කලින් ආනන්ද මහතා මේ දේවල් පිළිබඳ අධ්‍යනය කරන්න ඇති කියලා හිතුනා. 
ආනන්ද් මහතා විසින් රචිත The Legacy නම් පොත "රාජ උරුමය" නමින්ද The Deception නම් පොත "මායාව"
නමින්ද අනුලා ද සිල්වා මහත්මිය විසින්ම පරිවර්තනය කර ඇති නමුත් මම තවම ඒ පොත් දෙකම කියවලා නෑ.
                                       (   ඡායාරූපය අන්තර් ජාලයෙන් උපුටා ගන්නා ලදී)

Monday, August 14, 2017

ආරක්ෂිත ප්‍රවාහනය



අද උදේ මම බස් එක ගන්න බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට යන්න පාර පනින්න ඉන්නකොට පාරේ පොඩි ට්‍රැෆික් එකක් තිබුනා. මගේ ඉස්සරහින්ම වගේ තිබ්බ කාර් එකේ පොඩි බබෙක් හිටියා එයාගේ තාත්තා එක්ක.ඒ බබාට යන්තමට අවුරුදු 1 1/2 -2 ඇති. ඒ බබා හිටියේ ඉස්සරහා සීට් එකේ හිටගෙන. කාර් එකේ වෙන වැඩිහිටියෙක් හිටියෙත්  නෑ. ඒ බබා එක්කන් ගියේ හරිම අනාරක්ෂිතව. උදේට මිනිස්සු යන්නේ බොහොම කලබලෙන්. මෝටර් සයිකල්, ත්‍රීවීල් බලන්නේ වාහන අස්සෙන් අස්සෙන් දාගෙන ඉස්සර වෙන්න. මේවගේ වෙලාවක වාහනේ බ්‍රෙක් කරන්න උනොත් සීට් එකට හේත්තු වෙලා යන බබා වැටෙනවා. ඉස්සරහට විසික් උනොත් දරුවව ඩෑෂ් බෝඩ් එකේ වදින්නත් පුලුවන්. 
පොඩි දරුවො එක්ක තනියම වාහනයක යද්දී එයාලගේ ආරක්ෂාව ගැන ගොඩක් හිතන්න ඕනේ. බබාලට නිෂ්පාදනය කරපු කාර් සීට් එකක් වත් තියෙන්න ඕනේ. එහෙම නැත්නම් බබාව වාඩි කරලා සීට් බෙල්ට් එකවත් දාන්න ඕනේ. නැත්නම් බබා යන්න ඕනේ පිටිපස්සේ සීට් එකේ. "අවදානමට පෙර සූදානම " කියලා කියනවනේ. 

          බොහොමයක් දියුණු හා බටහිර රටවල, කුඩා දරුවන් ප්‍රවාහනයේදී ආරක්ෂිත ආසන අනිවාර්ය කර තිබෙනවා. එමෙන්ම බොහෝ රටවල දරුවන් ඉදිරිපස ආසනයේ රැගෙන යාමත් තහනම්. අවුරුද්දට අඩු දරුවන්ගේ ආරක්ෂිත ආසනයේ දරුවා රඳවන්නට පවා නීති රෙගුලාසි තියනවා. 

අපේ රටේ මම දන්නා තරමින් එවැනි නීති රෙගුලාසි නෑ. මෝටර් බයිසිකල් වල තෙල් ටැංකිය මත දරුවා ඉන්දවාගෙන එක අතකින් බයිසිකලේ පදින ගමන් අනිත් අතින් දරුවාව අල්ලගෙන යන තාත්තලා ඕන තරම් මග තොටේදී දකින්න පුලුවන්.

අඩුම තරමේ ආරක්ෂිත හෙල්මට් එකක් දාන්න පුලුවන් වයසකත් නෙමේ දරුවා ඉන්නේ. කොයි මොහොතේ අනතුරක් වෙයිද කියලා අපට කියන්න බෑ. වැඩිහිටියෝ විදිහට මේ ගැන දෙවරක් සිතිය යුතුයි.

අම්මලා දරුවන්ව ස්කූටියේ පිටිපස්සේ තියාගෙන ඉස්කෝලේ යනවා පංති අරන් යනවා. පොඩි දරුවන්ට හුළං වදිනකොට බොහොම ඉක්මනට නිදිමත වෙනවා.එහෙම යද්දී නින්ද ගියොත් කියන අවදානම තියනවා.
දරුවන් එක්ක ගමන් බිමන් යද්දී ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාවට මුල් තැන දීම වැඩිහිටියෝ වන අපගේ වගකීම. දරුවෙකුට අනතුරක් උනාට පස්සේ පසුතැවිලි වෙනවාට වඩා අනතුර වෙන්න කලින් වලක්වා ගැනීම තමයි අප කලයුත්තේ.
(ඡායාරූප අන්තර් ජාලයෙනි)

Friday, August 11, 2017

අප්‍රිකාණු කොන්ඩා ගෙතීමේ කලාව

                    අප්‍රිකානු සහ ඇමරිකානු කලු ජාතිකයින් සැරසෙන කොණ්ඩා මෝස්තර ගැනයි මම කියන්න යන්නේ. මෙම කොණ්ඩා මොස්තර ඔවුන්ගේ පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට පැවත එන්නක්. මේ කොණ්ඩා ගෙතුම් කලාවට ක්‍රි.පූ 3500 තරම් දිගු ඉතිහාසයක් තියනවා. අප්‍රිකාණු කලාපයේ විවිධ ජන කොටස් වලට ආවේණික අලංකාර කොණ්ඩා මෝස්තර රටාවල් තියනවා.බොහෝ බටහිර අප්රිකානු රටවල කොණ්ඩා මෝස්තර , ඔවුන්ගේ සමාජ තත්ත්වය, වයස් සීමාව,හා ඔවුන් ජීවත් වන ප්‍රදේශය පෙන්නුම් කරන කැඩපතක් වගේලු.විවාහ හා වෙනත් උත්සව සඳහා පමනක් දමන කොණ්ඩා මෝස්තරත් ඔවුන් අතර තියනවා. ඉහත ඡායාරූපයේ මෙන් ගෙතූ කොණ්ඩා මෝස්තරය කාන්තාවන්ට ආවේණික මෝස්තරයක් උනාට සමහර ප්‍රදේශවල පිරිමින් සඳහාද මෙම මෝස්තරය යොදා ගන්නවා.
 ඉතා කුඩා වියේ සිටම ගම් වල ජීවත් වන  ගැහැණු ළමයින්ගේ   කොණ්ඩය, ඔවුන්ගේ මව්වරුන්, සොයුරියන්,ආච්චී, නැන්දා හෝ වැඩිහිටි කාන්තාවන් විසින් කැරලි වලට ගොතනු ලබනවා. එම අවස්ථාවේදී එම කුඩා ළමයින්ද කොණ්ඩ කැරලි ගොතන්න ඉගන ගන්නවා.නුපුහුණු අයට සිය  කොන්ඩය ගොතන්න වැඩිහිටි කාන්තාවන් ඉඩ නොදෙන නිසා  තමන්ට වඩා බාල හෝ සම වයස් දැරියන්ගේ කොණ්ඩ කැරලි ගොතමින් ඔවුන්ට මෙම මොස්තර පුරුදු වෙන්න සිදුවෙනවා.
.බොහෝවිට මෙම කොණ්ඩා කැරලි ගොතන්න දිනක් හෝ ඊට වඩා වැඩි කාලයක් ගතවෙනවා. 

තමන්ගේ කොණ්ඩය ගොතාදෙන කාන්තාවගේ කොණ්ඩය ගොතාදීම පරිණත ගෙතුම් ශිල්පිනියන්ගේ සිරිතක්. එහෙත් ගම්බද කාන්තාවන්ට මෙම ගෙතුම් ඉගනීමට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ එදිනෙදා වැඩ කටයුතු වලින් විවේකයක් ලැබුනොත් පමනයි. ජනයා නාගරීකරණය වීම හා කාර්මිකකරණය වීමෙන් පසු මෙම කොණ්ඩා ගෙතීමේ කලාව වර්තමානයේ වෘතියක් බවට පත්වෙලා. වඩාත් සංකීර්ණ ගේතුම් රටාවල් තවමත් ගම්බද පෙදෙස්වල දකින්න ලැබුනත් අප්‍රිකාවේ නාගරික ප්‍රදේශවල ඇති සැලුන් වලින් සරල කොණ්ඩ කැරළි රටාවන් පමනක් ගොතනු ලබනවා. පසුගිය දශක දෙක තුලදී ඇමරිකාව පුරාද මෙම සැලූන් වි‍යාප්තවී තිබෙනවා. මෙම කොණ්ඩා මෝස්තර සඳහා දිගු කාලයක් ගතවෙන නිසා, එම කාලය තුලදී කාන්තාවන් ඉතා සතුටෙන් සුහදව කතාබස් කරමින්, රූපවාහීනී නරඹමින්, එකිනෙකා හඳුනා ගනිමින් ගොඩක් සතුටු වෙනවලු.
 එක් එක මාදිලියේ කොණ්ඩා මොස්තර පහත ඡායාරූප වලින් දකින්න පුලුවන්. 


(ඡායාරූප හා තොරතුරු අන්තර් ජාලයෙන් උපුටාගෙන ඇත )




Tuesday, August 8, 2017

ශිෂ්‍යත්වේ


පෙරේදා අපේ හස්බන්ඩ් ගේ අක්කා ආවා අපේ ගෙදර පුතාලා දෙන්නත් එක්ක. ලොකු පුතා මේ පාර ශිෂ්‍යත්වෙ ලියන නිසා කොල්ලට මොකුත් කරන්න දෙන්නෙ නෑ.අරක කරන්න එපා මේක කරන්න එපා, විභාගේ ඉවර වෙනකන් තුවාල කරගන්නෙ නැතුව පරිස්සම් වෙන්නලු. 20 පස්සේ ඕන දෙයක් කරන්නලු ඉතින් කොල්ලා පුපුර පුපුර ඉන්නවා. අම්මා බනිනවා අක්කලට විභාගයක් නිසා ළමයින්ගේ නිදහස නැති කරලා කියලා.(මම බ්ලොග් ලියන වග ගෙදර අය දන්නේ නෑ. දැනගත්තත් බලන්නෙ නෑ එක නිසා බය නැතුව ලියනවා) අම්මා දොස් කියද්දී අයියයි අක්කයි අනිත් ළමයි ගැන කිව්වා විස්තරයක්. ඒක අහලා උසස් පෙළ විභාගේ ලියන ළමයින්වත් මෙහෙම මරවන්නේ නැතුව ඇති කියලා මට හිතුනා.

* එක අම්මා කෙනෙක් දරුවාව ඇහැරවන්නේ පාන්දර 4.30 ටලු. ඊට පස්සේ ප්‍රශ්න පත්තරයක් හෝ දෙකක් කරවනවලු ඉස්කෝලේ යන්න කලින්. ඒ ළමයාට දවසට ප්‍රශ්න පත්තර 5 කරවනවලු .
අපේ අක්කා කිව්වලු අපේ ළමයා නැගිටින්නේ 6 ට කියලා. අපෝ එහෙම බෑ ලකුණු ගන්න. අපේ එක්කෙනත් නැගිටින්නෙ නෑ වේ වැල අරන් කිව්වලු වැඩ කරවන්නේ. ඒ ළමයට ලකුණු 90 ට වඩා තියනවලු ප්‍රශ්ණ පත්තර වලට.

* අනිත් ළමයා 5ට ඇහැරවලා ප්‍රශ්ණ පත්තරයක් කරවනවලු. වැරදුනාම ගුටිත් කනවලු.

*තව ළමයෙක් උදේ 5.30 ගෙදරින් ඇවිත් හවස පංති ඉඳලා ගෙදර යද්දී රෑ 8 විතර වෙනවලු.

ඉතින් අක්කයි අයියයි දෙන්නම බනිනවා ළමයට, මෙයාලට අපි ශිෂ්‍යත්ව බරක් දීලා නෑ, ඒ ළමයි ඉස්කෝලේ යන්නෙ එන්නේ බස් වල වෑන් වල තෙරපිලා ,මෙයාලව ගෙදර වාහනේ ම ගිහින් දානවා, ඇති තරම් ටීවී බලනවා, සෙල්ලම් කරනවා , අපි පොතක් පාඩම් කරන්න කිව්වම මෙයාලට බඩගිනි වෙනවා, එක්කෝ ඔලුව රිදෙනවා ,බඩ රිදෙනවා. කොල්ලා සද්ද නැතුව අහගෙන ඉන්නවා.

අන්තිමටම අහගෙන ඉඳලා කොල්ලා කියනවා,
" ඔයාලගේ නම්බුව බේරලා දුන්නම ඉවරනේ ඉතින් මම 150 ට වඩා ගන්නම් කියලා. "


සේරම අහන් ඉඳලා අනේ මට හිතුනා කලින් ඉපදුනත් අපි මොනතරම් වාසනාවන්තද කියලා.


Sunday, August 6, 2017

මනාළිය පැහැරගෙන යන ගෝත්‍රිකයෝ

ලෝකයේ රට රට වල ජීවත් වෙන මිනිසුන් සංකෘතින් හා සම්ප්‍රදායන් එකිනෙකට වෙනස්. විශේෂයෙන්ම අප්‍රිකාණු කලාපයේ රටවල ජීවත් වෙන ගෝත්‍රික ජනතාව අතර අපට පුදුම හිතෙන සම්ප්‍රදායන් තියෙනවා. මම මේ කියන්න යන්නේ දකුණු සුඩානයේ ලටුකා (Latuka) ගෝත්‍රිකයන්ගේ එක සම්ප්‍රදායක් ගැන.

ආදරය විවාහය කියන්නේ හැම සංකෘතියකම ප්‍රධාන අංගයක්.ඉතින් මේ ගොත්‍රයේ තරුණයෙකුට එම ගෝත්‍රයේ තරුණියක් විවාහ කරගන්න උවමනා උනාම ඔහු ඇයව පැහැරගෙන යනවලු. ඊට පස්සේ ඔහු සහ ඔහුගේ ඥාතීන් වන වැඩිහිටි පිරිමින් එම තරුණියගේ නිවසට ගිහින් ඇගේ පියාගෙන් විවාහයට කැමැත්ත ඉල්ලනවාලු. ඇගේ පියා කැමැත්ත ප්‍රකාශ කලොත් ඔහු ඇයව විවාහ කරගන්නවාලු. ඒ වගේම එම අවස්තාවේ පියා කැමැත්ත ප්‍රකාශ කරනේ එම තරුණයාට හොඳටෝම ගුටි ඇණලලු. ඇගේ පියා අකමැති බව කිව්වොත් තරුණයා එම තරුණියව ආපසු ඇගේ පියාට බාර දෙනවලු. ඒත් ඔහු ගැහැණු ළමයාට බල කරනවලු ඔහු හා විවාහ වෙන්න කියලා. කොහොමහරි මේ පැහැර ගැනීම කෙලවර වෙන්නේ විවාහයෙන්ලු.

Friday, August 4, 2017

කිරිගරුඬ අහස යට


ටජ් මහලත් එක්ක බැඳෙන සාජෙහාන්,මුම්ටාස් ප්‍රේමය ගැන ලෝකේ නොදන්න කෙනෙක් නෑ. ටජ් මහල් බලන්න යන්න තියනවනම් කියලා මටත් හිතිලා තියෙනවා. සාජෙහාන් රජතුමා දරු ප්‍රසූතියකදී මිය ගිය තමා වැඩිපුරම ආදරය කළ බිරිඳ මුම්ටාස් මහල් දේවිය සිහිවීමට තමයි ටජ් මහල් තැනුවා කියන්නේ. ටජ් මහල් පිළිබඳ තවත් විවිධ කතා තිබුනත් ටජ් මහල් කියන්නේ අග්‍රගන්‍ය නිර්මාණයක් කියන එක අවිවාධිතයි.

මම කියවපු මේ පොතත් ටජ් මහල හා බැඳුනු නිර්මාණයක්. John Shor ගේ Beneath a Marble Sky කියන පොත තමයි ප්‍රදීප්කුමාර බාලසූරිය මහතා "කිරිගරුඬ අහස යට" නමින් සිංහලයට පරිවර්තනය කරන්නේ. ටජ් මහල සහ මෝගල් අධිරාජ්‍ය ගැන කරපු අධ්‍යනයකින් පසුව මෙම කතුවරයා ටජ් මහල සහ මෝගල් රාජ්‍ය හා බැඳුනු කතාවක් ගොතනවා. මේ කතාව ඇතුලේ ලස්සන ආදර කතාවක්, බිහිසුනු යුද්ධ, එකිනෙකාට පාවා දීම්. සහෝදරයින් අතර සිහසුනේ උරුමය සඳහා කරන කා කොටා ගැනීම් වගේම ටජ් මහල ගොඩ නැගුන හැටි සඳහන් වෙනවා. මේ පොතෙන් කතුවර්යා ටජ් මහල හා බැඳුන ප්‍රෙම වෘතාන්තය වෙනස් කරනවා.
සාජෙහාන් රජතුමා ටජ් මහල ගොඩනගන්න බාර දෙන්නේ "ඉසා" නම් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියාට. එහි වැඩ කටයුතු අධීක්ෂණයට බාර දෙන්නේ සාජෙහාන් මුම්ටාස් ගේ දියණියක වන "ජහනාරා" කුමරියට. එවකට විවාහක කාන්තාවක් වන (ඇයට වඩා ගොඩක් වැඩිමහල් නපුරු, කුරිරු, ලෝබ මනුස්සයෙක්ට ඇයව විවාහ කර දෙනවා) ඇය "ඉසා" සමඟ අසම්මත් ප්‍රේමයක් ගොඩනැගෙනවා. ඒ නිසා "ඉසා" ටජ් මහල ගොඩ නගන්නේ "මුම්ටාස් මහල්" ගේ රුව වෙනුවට "ජහනාරාගේ" රුව සිහිකරමින්. 
ඔය අතර තුර ජහනාරාගේ එක සොහොයුරෙක් බලයට කෑදර කමින් රාජ්‍ය පැහරගෙන සාජෙහාන්, ජහනාරා හිරගත කර කිරුල හිමි කුමරාව මරා දමනවා. සිය පියාගේ අවසන් මොහොත දක්වාම පියා සමග සිරගතව සිටින ජහනාරා අවසානයට සිය පෙම්වතා සහ ඔහුට දාව ඇය ලද දියනිය වෙත පලා යනවා.
මම කියවපු තවත් ලස්සන පොතක්. කියවලා නැති අය කියවන්න. 

Thursday, August 3, 2017

ජිරාෆ් ස්ත්‍රීන්


මේ ඡායාරූපයේ ඉන්නේ නැගෙනහිර මියන්මාරයේ(බුරුමයේ)වෙසෙන කායන් (Kayan)  ගෝත්‍රික කාන්තාවක්.

මෙම මෙම ගෝත්‍රයේ ගැහැණු දරුවන්ට වයස අවුරුදු පහේ සිටම සිය ගෙලේ දිගු පෙනුමක් ඇතිකිරීම සඳහා මේ වගේ කොයිල් එකක් ගෙල වටේ ඔතනු ලබනවා. ඔවුන් වයසින් වැඩෙද්දී කොයිල් ප්‍රමාණය වැඩි කරනවා.
ඇත්තටම මෙම කොයිල් වලට ඔවුන්ගේ ගෙල දිගු කිරීමේ හැකියාවක් නැහැ. නමුත් මෙම කොයිල් වල බර හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ අකු ඇටය  පහළට තල්ලු කරනු ලබනවා. එමගින් ගෙලට දිගු බවක් ලැබෙනවා.අවශ්‍යනම් මොවුන්ට මෙම කොයිල් ඉවත් කිරීමේ හැකියාව පවතිනවා. දිගු කලක් මේවා ගෙලේ තබා ගැනීමට හුරුවී ඇති නිසා ඒවා ඉවත්කල පසු , ඔවුන් ඉන් අපහසුතාවයට පත්වෙන  නිසා මෙන්ම දිගු කලක් ඔවුන් මේවා පැළඳ සිටීමෙන් ඔවුන්ගේ සම දුර්වර්ණ වී ඇති නිසා ඔවුන් මේවා ඉවත් කිරීමට මැලිකමක් දක්වනවා.
මෙම කොයිල් සඳහා පිත්තල භාවිතයට ගැනෙනවා.  මේ පිත්තල වළලු ගලවා දැමුවිට ඔවුන්ට ඔවුන් නිරුවත්ව  සහ අනාරක්ෂිතව ඉන්නවා වගේ හැඟීමක් දැනෙන බව මේ කාන්තාවන්ගෙන් බහුතරයක් පවසනවා.


මෙම ගෝත්‍රයේ කාන්තාවන් මේවා පළඳින්නට හේතුව නිශ්චිතවම හොයාගෙන නැහැ. එහෙත් කොටින්ගේ ප්‍රහාර වලින් වැලකීමට ඔවුන් මෙවා භාවිතා කරන්න ඇතැයි අනුමාන කරනවා. එමෙන්ම ඔවුන්ව වහල්සේවයට රැගෙන යාම වලක්වා ගැනීම සඳහා ඔවුන්ගේ පෙනුම අවලස්සන කරගන්නට මේවා පළඳින්නට ඇතැයිද සමහර පිරිස් අනුමාන කරනවා.
එහෙත් වර්තමානයෙදී ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදාය ආරක්ෂා කරගැනීමේ අරමුණෙන් සහ අලංකාරය සඳහා මෙම කොයිල් පැළැඳීමට කාන්තාවන් යොමුවී සිටිනවා. සංචාරක ආකර්ෂණය ලබාගෙන එමගින්  ඔවුන්ගේ ප්‍රජාවට ආදායමක් ලබාගැනීමටත් වර්තමානයේ කාන්තාවන් මේවා පැළැඳීමට යොමුව සිටිනවා.
අපටනම් මේවගේ වළලු තොගයක් ගෙල වටා ඔතාගෙන සිටීම වදයක් උනත් ඔවුන්ට නම්, ඔවුන්ගේ එදිනෙදා වැඩ කටයුතු කිරීමට මෙම වළලු වලින් බාධාවක් නැතිලු.
බොහෝ විට වැඩිහිටි කාන්තාවන් පැළඳ සිටින මෙම පිත්තල වළලු වල බර කිලෝ 10 ක් පමණ වෙනවාලු. එයිට වඩා බරින් වැඩි වළලු පැළඳින අයත් ඉන්නවලු.


ඡායාරූප හා තොරතුරු http://www.dailymail.co.uk වෙබ් අඩවියෙනි.

Saturday, July 29, 2017

බිල්ලෝ බායි



ඊයේ හවස මම ගෙදර යන්න නැගපු කෝච්චි පෙට්ටියේ අම්මා තාත්තා එක්ක ගමනක් ගිහින් ගෙදර යන චූටි දුවෙක් හිටියා. අලින්ටයි ළමයින්ටයි නලියන්නමයි හිත කියනවනෙ. මේ බබාවත් සීට් එකේ වාඩි කරලා තියාගන්න අම්මාට හැකියාවක් තිබුනේ නෑ. දඟලලා කෑ ගහලා බිමට බහින බබා කෝච්චි පෙට්ටියේ කණුවක් අල්ලගෙන රවුමට කැරකෙනවා. යන කොච්චිය ගැස්සුනොත් බබා  වැටෙනවා. අම්මයි තාත්තයි කොච්චර කිව්වත් මේ බබා නෙමේ කියන දේ ඇහුවේ. එයාලට ඉස්සරහා වාඩි වෙලා උන්නා උස මහත ලොකු බඩකුත් තියන රැවුල වවපු කලු පිරිමි එක්කෙනෙක්.. ලොකු බෑග් එකකුත් එයා ගාව තිබුනා. අනේ ඉතින් අර තාත්තා බැරිම තැන බබාට ඉස්සරහ ඉන්න එක්කෙනාව පෙන්නලා කිව්වා, "අන්න අර මාමා බිල්ලෙක්, මෙතනින් වාඩි වෙලා ඉන්න අර බෑග් එකේ ඉන්නෙත් අල්ලගත්තු බබාලා, බඩෙත් ගිලපු එක්කෙනෙක් ඉන්නව කියලා." අර මනුස්සයත් කිව්වා "ඔව් ඔව් මේ බෑග් එක ඇතුලේ ඉන්නේ දඟ කරන බබාල තමයි කියලා" අනේ ඒ බබා බය උනා හොඳටම. ඇස් දෙක ලොකු කරලා අර තඩි බෑග් එක දිහා බලලා තාත්තාගේ ඔඩොක්කුවෙන් වාඩි උනා. බහිනකන් "හ්ම්" සද්දයක් නෑ. එයාල බැස්සෙත් අපේ ස්ටේෂන් එකෙන්මයි. බහිනකොට බබාව තාත්තා වඩා ගත්තා. දොර ගාවට ගියාට පස්සේ කෙල්ල අර තඩි මනුස්සය දිහා බලලා "බිල්ලො බායි" කියලා ටටා කිව්වා. මට හිනාව නතරකරගන්න බැරි උනා. අහල පහල හිටපු ඔක්කොටම හොඳටම හිනා. 

Monday, July 24, 2017


පීනන්නට හිතන්
අපි මුහුදට
පැන්නා
රැල්ලට අසුවී
දියඹට 
ගහගෙන යන්නා
දෙවියන් ලෙසට
නාවිකයින් පැමිනෙන්නා
අපි බේරන්
ගොඩ බිම වෙත
ගෙන යන්නා
යළිත් වරක්
මෙහි එන්නට
නොහිතන්නා
යමු අයියේ
හනි හනිකට
අපි දෙන්නා...
(ඡායාරූපය අන්තර් ජාලයෙන් උපුටා ගන්නා ලදී)

සිහින


Friday, July 21, 2017

කවුළුවෙන් එබී බලා



උදේට වැඩට එද්දි බස්ටෑන්ඩ් එකෙන් බස් එකට නගින නිසා මට වාඩි වෙලා යන්න පුලුවන්. ජනේලයක් අයිනේ සීට් එකක වාඩි උනාම මම බහින තැන එනකන්ම කරන්නේ වට පිටාව නරඹන එක. අවුරුදු ගාණක්ම යන්නෙ එන්නේ එකම පාරේ නිසා එකම පරිසරය තමයි දකින්න තියෙන්නේ. ඒත් මට හැමදාම ඒ පරිසරය නැවුම්. ගහකොළ සත්තු ගොඩනැගිලි වගේම මිනිස්සුත් මගේ නෙත ගැටෙනවා. උදේ හවස විවිධ මිනිස් ක්‍රියාකාරම් දකින්න ලැබෙනවා. සීට් එකට වඩා නිදිකිරා වැටෙනවට වඩා වට පිටාව නරඹන එක හිතට සතුටක් ගේනවා. රැකියාවක් කරන ගෘහනියක් වෙන මට විශේෂයෙන් කියලා ඇවිදින්න යන්න කාලයක් නැති තරම්.  ඉතින් පරිසරය රසවිඳින්න ලැබෙන්නෙත් උදේ හවස වැඩට යද්දී ආපහු එද්දී තමයි.
   
       
ඒ වගේම හවස කෝච්චියේ යද්දීත් ගම්පහා ඉඳන් මීරීගමටම යනකන් වැඩිපුර තියෙන්නේ වෙල් යායවල්. ගම්පහ ඉඳන් මගලෙගොඩට යනකන් හම්බ වෙන වෙල්යාය තමයි මටනම් සුන්දරම. හවස අහසත් ගොඩක් ලස්සනයි. පාට පාට වළාකුළු ලස්සන රටා මවනවා. ඉර බැහැගෙන යනවා. හැම තැනම කොළ පාටයි. ඒත් ඒ වෙල් යායේ සුන්දරත්වය තව ටික කලෙකින් මැකිලා යාවි. කොළඹ නුවර අධිවේගී මාර්ගය හැදෙන්නේ මේ වෙල් යාය හරහා රේල් පාරත් එක්කමයි. තව අවුරුදු කීපයකින් පොළවෙන් ඉහළට ඉස්සුන කොන්ක්‍රීට් කණු එක්ක තියන පාරක් දිහා තමයි බලන් යන්න වෙන්නේ. එහම හිතෙනකොට කොච්චර පහසු උනත් අධිවේගී මාර්ගය හදන්නේ නැත්නම් හොඳයි කියලා හිතෙනවා.ඒත් අධිවේගී මාර්ගය පාවිච්චි කරන අයට නම් හරිම සුන්දර දසුන් නෙත ගැටේවි. මාතෘකාවෙන් ටිකක් පිටට ගියා.
                    මට කියන්න ඕන උනේ පරිසරය විඳින්න, සතා සිවුපාවා දිහා බලන්න, විවිධාකාර මිනිසුන්ගේ ක්‍රියාකාරම් නරඹන්න වෙනම වෙලාවක් ඕනේ නෑ. බස් එකේ කෝච්චියේ වැඩට යන එන ගමන් උනත් පුලුවන්. ඒකට ඕනේ අපේ ලස්සන හිතයි ඇස් දෙකයි විතරයි.

Wednesday, July 19, 2017

දොළොස් මහ


ශාන්ති දිසානායක මහත්මියගේ පොත් කියවලා තිබුනෙම නෑ මම. කියවපු පළවෙනි පොත තමයි දොළොස් මහ. කාන්තාවන් මුහුණදෙනන වෙන දුක් කම් කටොළු, කරදර බලපෑම් සහ ඔවුන් එයට මුහුණ දෙන ආකාරය ගැන කතාකරන කතාවක් තමයි දොළොස් මහ කියන්නේ.  
මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වන බියුලා. ලස්සන කාන්තාවක්. බිරිඳක්, මවක්, ඇගේ මව වයලට් නපුරු කොයිවෙලෙත් කාටත් දොස් කියන කාගේවත් හොඳක් නොදකින එහෙත් සිය මවට හා වැඩිමල් සහෝදරියට ආදරේ කරන සහ හොඳින් උවටැන් කර රැක බලාගන්නා කාන්තාවක්. එහෙත් ඇය බියුලාට ඇගේ සැමියාට සහ දරුවන්ට නම් සෙනෙහසක් අනුකම්පාවක් දක්වන්නේ නෑ. බියුලාගේ පියා අම්මාගේ ගතිගුණ නිසාම ජීවිතය කලකිරී පැවිදිවෙලා. බියුලාගේ වයස්ගත මිත්තනිය එක තැන්වෙලා. ලොකු අම්මා උපතින්ම ආබාධිත කාන්තාවක්. මේ සේරගෙම ජීවන බර පැටවිලා තියෙන්නේ බියුලගේ සැමියා වන මයිකල්ට. ඒ අතරේ බියුලාත් රැකියාවක් කරනවා. සිරිල් කියන්නේ බියුලා සේවයක් කරන සාප්පුවේ අයිතිකරු. සල්ලාලයෙක්. තමන්ගේ හිත ගත්ත ගැහැණු පොළඹවා ගන්න ඕනෑම දෙයක් සිය ධන බලයෙන් කරන පුද්ගලයෙක්. කාන්තාවක් අසරණ උනහම ඉන් ප්‍රයෝජන ගන්න බලන නිමල් වගේ අයත් අපේ සමාජේ නැතුවම නෙමේ.
 සිය පවුල හා පතිවත රැකගෙන ජීවත් වෙන්න උත්සාහ කරන බියුලා වගේ ගැහැණු වගේම ලැබෙන අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගන්න බලන පිරිමිත් අපේ සමජයේ ඉන්නවා. මයිකලුත් අවසානෙදි බියුලාට  ද්‍රෝහී  වෙනවා. කවදත් කොතැනත් තැලෙන්නේ කාන්තාවන්. අපේ සමාජයේ තවත් පැතිකඩක් විවිධ ගතිගුණ ඇති මෙම කාන්තාවන් පුරුෂයින් හරහා  කතුවරිය මේ පොතෙන් අපට පෙන්වා දෙනවා. 

Thursday, July 13, 2017

පරිසරය නසන අපි

                                                       
                                                           
                        අපේ සේවාස්ථානය ඉස්සරහා තියනවා කාණුවක්. කාණුවක් කිව්වට පොඩි ඇලක් වගේ. මෙයිට අවුරුද් 4-5 කලින් මේ ප්‍රදේශය ඒ තරම්ම ජනාකීර්ණ වෙලා තිබුනෙ නෑ. ඒක නිසා මේ කාණුවේ තිබුනේ පිරිසිදු ජලය.මාලු හිටියා ගොඩක්. පොකුරු පිටින්. සමහර කාලෙට ළමයි ඇවිත් අල්ලනවා පොඩි දැල් දාලා. එහෙම දවස් වලට මම ගිහින් බලනවා. ලස්සන මාලු. එයාල වතුර බාස්කට් වල දාලා අරන් යනවා ගෙවල් වල තියන පොකුණු වලට දාන්න. බත් ඇට ටිකක් කාණුවට දැම්මම බලන්න ආසයි ඒවා කන්න රංචු පිටින් පොරකන හැටි. අවාසනාවට කොළඹ මීගමු මාර්ගයේ යන වාහනවල මගීන්, එයාල කන බොන දේවල් වල බෝතල්, කවර, හැමදේම යන ගමන් මේ කාණුවට විසි කරන්න පටන් ගත්තා. ඒ වගේම පාර අයීනේ නතර කරලා කෑම කාල කුණු ටික ඔක්කොම කාණුවට දැම්මා. ටිකෙන් ටික මේ ප්‍රදේශය ජනාකීර්ණ උනා. ගොඩනැගිලි හැදුනා. ව්‍යාපාරික ස්ථාන විවෘත උනා. කාණුව ට උඩින් කොන්ක්‍රීට් කොට ඇල්ලුවා. ඒක අඳුරු උනා. ආයතනවල අපතේ යන ජල නල කාණුවට දැම්මා. දැන් කාණුව විනාශ වෙලා. මාලු නෑ. දැන් කාණුව දකින කෙනෙක් කවදාවත් හිතන්නෙ නෑ මාලු රංචු ගනන් හිටපු තැනක් කියලා. දැන් කාණුවෙන් එන්නේ දුඟදක් විතරයි. එබිලා බැලුවොත් පාට පාට ප්ලාස්ටික්, වීදුරු බෝතල්. ඉටි කවර, යෝගට් කෝප්ප පිරිලා. සුද්ද කරන්න කෙනෙකුත් නෑ. නගරසභාවෙන් උනත් බලන්නෙ නෑ..
                                         ඉහත ඡායා රූපය දැක්කම මට මතක් උනේ අපේ ඉස්සරහා කාණුව. අපේ මිනිස්සු අපේ තියන දේවල් විනාශ කරගන්නවා ඉක්මනටම. ඊට පස්සේ එන වසංගත රෝග වලට පවතින ආණ්ඩුවට බනිනවා. කල්පනාකරලා බලනකොට මේ වසංගත පතුරවන්න  අපි හැමෝම සහයෝගය දක්වලා.
                                              අපි පරිසරය රැක්කොත් පරිසරය අපිවත් රකිනවා. මොනතරම් කිව්වත් මොනතරම් දැනුවත් කලත් මිනිස්සු කවදාවත් තේරුම් ගන්නෙ නෑ. තදබල නීති දාලා දඬුවම් කරලා මිසක අපේ රටේ පරිසර විනාශය නතර කරන්න  බෑ .

Wednesday, July 12, 2017

සැඟවුන අනතුරු

කෝච්චියක් එනකන් ස්ටේෂන් එකේ බංකුවක වාඩි වෙලා ඉන්දි මට එහා පැත්තෙන් වාඩි වෙලා උන්න කාන්තාවක් තවත් කෙනෙක් එක්ක බර කතාවක්. අනිත් අයටත් ඇහෙන්නම  කරපු කතාවක් නිසා මාත් අහගෙන උන්නා.
        ඩෙංගු උවදුර නිසා එයාලගේ අහල පහල තිබුන කැලේ වැවුන හිස් ඉඩමක් සුද්ද කරලා. ඒ ඉඩමට අල්ලපු ගෙදර ඉන්න පොඩි දරුවෙක් ඉඩමේ තිබිලා ටයර් එකක් අහුලගෙන ඒක කරේ දාගෙන ගෙදර අරන් යද්දී ටයර් එක අස්සෙන් සතෙක් ඔලුව එලියට දාලා. ළමයා ටයර් එක විසික් කරලා තාත්තාට කතා කරලා. තාත්තා ඇවිත් බලනකොට  ටයර් එක ඇතුලේ ලොකු පොලඟෙක් ඉඳලා. ළමයාගේ වාසනාවට පොලඟා දෂ්ඨ කරලා නෑ.
         පොඩි දරුවන්ට තේරෙන්නේ නෑනෙ. වැඩිහිටියෝ කියලා දෙන්න ඕනේ එළියේ තියල තියෙන ඔය වගේ දේවල් ගන්න කලින් පොඩ්ඩක් බලන්න කියලා. මම පොඩි කාලේ සෙල්ලම් ගෙයක් හදලා ඒකේ උයන්න භාජන වෙනුවට ගන්න පොල්කටු හොයන්න දරමැස්සට ගියා. මුලින්ම අතට ගත්ත  පොල් කට්ටෙ සර්පයෙක් ගුලිවෙලා හිටියා. මම පොල් කට්ට විසික් කරලා කෑගැහුවා. අපේ ආච්චී ඇවිත් කිව්වා පොල් කටුවේ උන්නේ කුණුකටුවෙක් බව. එදා මට උපදෙස් දුන්නා ඔය වගේ දේවල ගන්නකොට දිග කෝටුවකින් ඈත ඉඳන් පෙරලලා බලලා ගන්න කියලා. අදටත් මම ඒ අවවාදය පිලිපදිනවා. ඒදා මම වගේම මේ පොඩි දරුවත් වාසනාවන්තයි. සර්පයෝ දෂ්ඨ කලානම් මේ කතාව මෙයිට වෙනස් වෙන්න ඉඩ තිබුනා. අපි එදිනෙදා පාවිච්චි කරන සපත්තු තොප්පි පාවිච්ච් කරන්න කලින් ගසලා බලලා පාවිච්චියට ගන්න එක තමා වඩාත් සුදුසු .
          මේ කතාවේ අපට හිතන්න යමක් තියනවා. පුංචි කාරණාවක් උනත් දරුවෝ දැනුවත් කරලා තිබුනම ලොකු අනතුරක් වලක්වාගන්න පුලුවන්

Sunday, July 9, 2017

සරු පස


Growth of the Soil  දී නොබෙල් ත්‍යාගය දිනාගත්ත නව කතාව. 1959 දී කේ.සී පෙරේරා මහතා සිංහලට පරිවර්තනය කරනවා.  මම කියවපු පොත් අතරින් මේ පොත ගොඩක්ම ලස්සන මගේ හිත ඇදගත්තු පොතක්.                                                   මේ පොතේ කතා නායකයා වෙන්නේ අයිසැක් නම් නෝවේජියානු ශක්තිමත් ඒත් ඒ තරම් කඩවසම් නොවුන ගැමීයෙක්. අයිසැක් කියන්නේ ඉන්ගර් ගේ සැමියා වගේම එලීසස්, සිවට්,ලියොෆොල්ඩ් සහ රෙබෙකාගේ පියා. අකුරු ලියන්න කියවන්න ලොකු හැකියාවක් නොවුනත් ඔහු අවංක කාර්යශූර ශක්තිමත් උද්යෝගී පුද්ගලයෙක්. තනිවම වනාන්තරයට ඇවිත් වගා කරන්න සුදුසු බිම් කොටසක් තෝරගෙන එහි කුඩා නිවසක් තනාගෙන ගමෙන් එළුවන් තුන්දෙනෙක් ගෙනත් අර්තාපල් වගාවකුත් ආරම්භ කලාට පස්සේ ඔහුගේ ජීවිතේට ඉන්ගර් එකතු වෙනවා දරුවන් ලැබෙනවා. ඔවුන් සමග එකතු වී අයිසැක් ටිකින් ටික උතසාහයෙන් ගොවිතැන් වැඩ හා සත්ත්ව පාලනය කරමින් ගොවිපොලට අවශ්‍ය ගොඩනැගිලි, උපකරණ ටිකෙන් ටික එකතු කරගෙන විශාල ගොවිපොළක් නිර්මානය කරගන්නවා. ඔහු අනුගමනය කරමින් තවත් කීපදෙනෙක්ම ඒ අවට පදිංචි වෙනවා. මෙම පවුල හා ගමේ අනෙකුත් වැසියන් අතර ගෙතුන ලස්සන කතාවක් තමයි සරු බිම කියන්නේ.

මෙම පොත පාදක කරගෙන 1921 දී චිත්‍රපටියක් නිෂ්පාදනය කරලා තියනවා. මෙම පොත පාදක කරගෙන 1921 දී චිත්‍රපටියක් නිෂ්පාදනය කරලා තියනවා. ඉන් පසුවත් චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය කලාද කියලා නම්  තොරතුරු හොයාගන්න බැරිඋනා.

Monday, July 3, 2017

කුරුලු හදවත


                                        කුරුලු හදවත කියවා හමාර කළෙමි. අපේ රටේ කුල භේදය තවමත් පවතී. සිංහල ජනයාටත් වඩා දෙමළ ජනයා කුල භේදය ඉහළින්ම සලකන බව පුවත්පතකින් දුටුවෙමි. 
                                        මෙම කතාව රේඩියෝවක් වටා ගෙතී ඇති නිසා පොත කිය්වද්දී මමත් නිරායාසයෙන්ම මගේ කුඩා කාලයට දිව ගියෙමි. මා කුඩා කාලයේදී අපේ මහ ගෙදර (අම්මාගේ මහ ගෙදර ) ත් තිබුනේ ගුවන් විදුලි යන්ත්‍රයක් පමනි. ප්‍රවෘත්ති, සිංදු, මුවන්පැලැස්ස අහනවා මට මතක තිබේ. ගුවන් විදුලියට ඇසීමට ඇබ්බැහිවී තිබුනේ අපේ පොඩි මාමා ය. මෙම නව කතාවේ ප්‍රධාන චරිතය දිනසිරිය. මගේ පොඩි මාමා ඥාණසිරි ය. එමනිසා මෙම කතාව මගේ හිතට සමීප එකක් බව දැනුනි. එහෙත් ඔවුන් දෙදෙනා හාත්පසින්ම වෙනස් චරිත දෙකකි. 
                                      දිනසිරි ගුවන් විදුලියට සවන් දෙන්නේ ආශාවටය. ගීත ඉල්ලීම් කරන්නේ ඔහුගේ නම කියනවාට ඇති කැමැත්ත නිසාය. ගමේ නම වෙනස් කරන්නට හිතන්නට ඇත්තේ කුලය හේතුවෙන් ඔවුන් අපහසුතාවයට ලක්වෙන නිසා විය යුතුය. දිනසිරිගේ ගුවන් විදුලියට තැපැල් පත් යැවීමේ ආශාව අවසානයේ ඇබ්බැහියක් බවටද පත්වේ. ඔහුට සියලු යස ඉසුරු මෙන්ම ජනප්‍රියත්වයද ලැබෙන්නේ මෙම ඇබ්බැහිය නිසාය. අලුත් නාලිකා අරම්භ වීමත් සමග ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ විකාශනයන අහන පිරිස සීමිත වී ගියේය. ඒවායේ පරමාර්ථය වූයේ මුදල් ඉපයීම පමනක් නිසා අපේ භාෂාවද සිංග්‍රීසි විය. 
                                                දිනසිරි ව එෆ් එම් චැනලය විසින් ඔහුටද නොතේරෙන්නට මිලට ගනී. දිනසිරි නොදැනීම මුදල් නිසා ඔවුන්ගේ වෙළඳ භාණ්ඩයක් බවට පත්වී ගැමිකම ගම විකුනන්නට පටන් ගනී. මුදල් සමගම ඔහුගේ කුලයේ අඩුබව කෙමෙන් මැකී යයි. දිනසිරි කැදැල්ල තනන්නේ එම අඩුවත් මකා ගැනීමේ අරමුණෙන්. දිනසිරිගේ පෙම්වතිය වෙන්නේ උඩරට වලව් පවුලක ගැහැණු ළමයෙක්. දිනසිරි කැදැල්ලේ සංගීත කාමරයක් හදනවා. එහි තියන විශාල රූපය රන්දිමාගේ නූනත් ඔහු ඒ රන්දිමා කියලා හිතනවා. ඇත්තටම ඔහු ආදරේ කලේ රන්දිමාට. කුල භේදය නිසා ඔහුට ගොඩක් දුරින් උන්න රන්දිමාට. ඒත් අවසානයේ කතෘ කියනවා රන්දිමාගේ අම්මයි දිනසිරිගේ අම්මයි සහෝදරියෝ බව. එහෙම බැලුවොත් රන්දිමා දිනසිරිගේ සහෝදරියක්.
                                                     තමන් එෆ් එම් චැනලයේ ගොදුරක් බව දිනසිරි වටහා ගන්නේ සරත්ගෙන්. ඇත්තටම තමන්ගෙන් උනේ වරදක් බව දිනසිරිට වැටහෙනවා. දිනසිරි අවසන් දවස්වල ඉන්නේ කලකිරීමෙන්. දිනසිරි ඔරුවෙන් වැටුනාද ඔරුවෙන් පැන දිවි නසාගත්තාද කියන දෙක ගැලපුවාම මට හිතෙන්නේ දිනසිරි සිය දිවි හානි කරගත්තා කියලයි.
                                                        මුත්තු ආතා ගැන කතා නොකරම බැහැ. මුත්තු ආතා ට තමන්ගේ කුලය ආඩම්බරයක්. එහෙම අය අදත් අපේ සමාජයේ ඉන්නවා. සිරිමලී කරන්නෙත් ඒ ටිකමයි.
                 කුරුලු හදවත කියවලා ඒ ගැන කල්පනා කරද්දී මට මෙහෙම හිතුනා.   නව ගුවන් විදුලි නාලිකා. රූපවාහිනිය අපේ රටට එන්න කලින් අපේ රටේ මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත හරි සරලයි, ඒ වගේම සතුටෙන් සැනසිල්ලෙන් ජීවත් උනා. තාක්ෂණික දියුණුවත් එක්ක අපි හැමෝම නොයෙකුත් ආයතන වල ගොදුරු බවට පත්වෙලා. ඔවුන් නොයෙකුත් නිෂ්පාදන කරනවා. මාධ්‍ය මගින් ඒවා ප්‍රචාරය කරලා මුදල් උපයනවා. මිනිස්සුන්ට අවශ්‍ය උනා හෝ නැතා මිනිස්සු ඒවා ගන්න ජීවිතේ සතුට සැනසීම කැපකරලා මුදල් උපයන්න වෙහෙසෙනවා. 
                     මම නම් පොත රසවින්දා. කුරුලු මැරෙන්නෙ නැතුව අවසානෙදි "දිනසිරි" වෙලා ගමට ගියානම් හොඳයි කියලා මට හිතුනා.

(ඡායාරූපය අන්තර්ජාලයෙන් උපුටා ගන්නා ලදී)

Friday, June 30, 2017

කවිකඳුර


කවිකඳුර පොත මුද්‍රණය කරලා අවුරුදු හතක් විතර ගතවෙලා තිබුනත්, ගොඩක් ලස්සන පොතක් කියලා බොහොමයක් දෙනා වර්ණනා කලාට පහුගිය කාලේ පරිවර්තන කෘතිම කියවන්න ඇබ්බැහිවෙලා උන්න නිසාද කොහෙදෝ මට මේ පොත කියවන එක මගහැරුනා.පුස්තකාලේ ගිහාම මට හිතුනා පරිවර්තන නැතුව සිංහල පොත් දෙකක් තෝරගත්තානම් හොඳයි කියලා. ඉතින් මම කවිකඳුර අරන් ආවා.
        මහනුවර යුගයේ සිට වර්තමානය දක්වා ගලාගෙන යන කතාවක් විදිහට තමයි කවිකඳුර ලියලා තියෙන්නේ. ලංකාව යටත් විජිතයක් වෙන්න කලින් මෙහි විසූ මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත ගොඩක් සරලයි. සුන්දරයි. මහනුවර රාජධානියේ අවසන් කාලය  කියන්නේ ලංකාවේ ලොකූ වෙනස්කම් රැසක් සිදූවූ යුගයක්. දේශපාලනික,සමාජීය,සංස්කෘතික වෙනස්කම් වගේම රජකම පවා වෙනත් ජාතිකයෙකුට ගිය යුගයක්.බලයට කෑදරකමේ සිදුවන පාවාදීම්, එකිනෙකාට විරුද්ධව කේලාම් කීම් වගේම කුල ක්‍රමය නිසා ඇතිවන ගැටළු සහ සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ජීවන රටාව ගැන යම්කිසි කතිකාවක් ඇතිකරන්න කතුවරිය උත්සාහ කරලා තියනවා.
           මේ කාලේ වෙනකොට බුදු දහම පිරිහිලා. බුදු දහම මේතාක් දුරට හරි රැකගෙන එන්නේ ගනින්නාන්සේලා නමින් හැඳින්වුනු ගිහි ජීවිතයක් ගත කරන ගමන් සාමනේර ශීලය පමනක් රැකගෙන කුඩා පන්සල් කීපයක් සහ ඒවායේ තිබූ ධර්ම් ග්‍රන්ථ සහ ධාතූන් වහන්සේලා රැකගන්න උත්සාහ දරපු කොටසක ගෙන්. කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජතුමා වැලිවිට ශ්‍රී සරණංකර හිමියන්ගේ ඉල්ලීමට සියම් දේශයේ රජතුමාගෙන් ඉල්ලීමක් කර උපාලි ස්වාමින්  වහන්සේ ඇතුළු උපසම්පදා භික්ෂූන් වහන්සේලා විසි නමක් ලක්දිවට වැඩම කරවා උපසම්පදාකර්මය සිදුකරනු ලබනවා.
            පෘතුග්‍රීසි, ලන්දේසි වගේම ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන්ගේ ගති සිරිත් වගේම විවිධ ජාතීන අතර අවාහ විවාහ සිද්දවෙන්න පටන් ගන්නෙත් මේ කාලෙදි. බුදු දහමෙන් ඉවත්වෙලා අනෙකුත් ආගම් අදහන්න ජනතාව හුරුවෙන්නෙත් මේ යුගයේ.
            ලංකාවේ සමාජීය සංකෘතික මෙන්ම දේශපාලනික පරිවර්තනයන් සිදුවෙමිනි පවතින කාල වකවානුවක පිංචි අම්මා,මරියම්මා,සුවඳි,ටිකිරි මැණිකේ,උක්කුවා,නිලමේ,
අංකුට්ටා,බ්ලෙක්,හීංඑකා,වික්ටර්,අයිවන්, වැනි චරිත රාශියක් එක්කාසු කරන් යම්කිසි කතාවක් ගොඩනගාගන්න කරපු උත්සාහයක් තමයි කවිකඳුර කියන්නේ. 
                           සාමාන්‍ය නවකතාවක කතාව ගලාගෙන යන ආකාරයට වඩා වෙනස් ආකාරයකට තමා මේ පොත ලියලා තියෙන්නේ. කතාකරන භාෂාවෙන් ලියපු නිසාත් මට මේ පොත වෙනස් පොතක් උනා.
                       2011 වසරේ ස්වර්ණ පුස්තක සම්මානය දිනාගන්නෙත් කවිකඳුර.
 

Tuesday, June 27, 2017

සීට්ටු

අහපන් නයනක්කේ,
හම්බවෙන සොච්චමෙන්
භාගයක් ගෙදරට ,
ඉතිරියෙන් කොටසක්
දෙනවා බෝඩිමට,
උදේ දවල් කෑම
ශේප් වෙනවා වැඩපොලෙන්
රෑට ඔය පොඩි දෙයක්
හොඳටෝම ඇති
බඩගින්න නැතිවෙන්න
කොහොමද බං මම ගන්නෙ
අසාවට චේන් පොටක්
නෑනේ කිසි ඉතුරුවක්....

අල්ලපන් සීට්ටුවක්
මම එහෙමයි
මගේ වැඩ කරගත්තෙ
සල්ලි වගේම
දැම්මා නොයෙකුත් සීට්ටු
උඹටත් පුළුවන් නංගියේ
ඒ විදිහට එකතු කරගන්න
සල්ලි වගේම දෑවැද්දට බඩුත්..


ලේසියෙන් සල්ලිනම්
හොයතහැකි ඇති තරම්
ඒත් බං නංගියේ
රැක ගනින් උඹේ නම
අවුරුදු පහක් වත්
වැඩ කලොත් උඹ මෙතන
හොඳට කල්පනා කර
ගැලපුවොත් උඹේ පඩිය
උඹට බැරි නෑ
මං වගේ ගොඩ යන්න...

ලැබුනා උපදෙසක්
රන් හා  වටින
උඹට පින් නයනක්කේ

මට කියලා දුන්නාට...

අනේ උඹේ පින්
මට එපා උඹ ගනින්
මම වගේම උඹත්
කෙල්ලෙක්නෙ බං
මෙහෙ ඇවිත් දුක්
විඳින...




Friday, June 23, 2017

සෙනසුරාදා

අද උදේ ඇහැරිලා බලද්දී ලයිට් ඩිම් වෙලා. මෙලෝ වැඩක් කර්ගන්න බෑ කළුවරේ. ඒ මදිවට මොරසූරන වැස්ස. කැම්මැලි උනත් වැඩට නොයා බෑනෙ ලෑස්ති වෙලා පාරට ගිහාම හංදියෙ කඩේ මාමා කිව්වා අද සීටීබී බස් එක නෑ කියලා. අනිත් පාරේ යන වෑන් එක එයිනෙ කියලා හිතාගෙන පාරෙන් එහා පැත්තට ගියා විතරයි මෙන්න එනවා බස් එක. ආයේ පාර පැනලා දුවන් ඇවිත් බස් එකට නැග්ගා. කොන්දොස්තර ළමයා ටිකට් කඩන ගමන් කියනවා ඔයා බස් එක ඇතුල තෙමුවා කියලා. බස් එකනම් මොකද අනේ මේ මාත් හොඳටම තෙමිලා කියලා මම ගිහින් වාඩි උනා. බස් එකෙන් බැහැලා ස්ටේෂන් එකට ගිහාම කියපි කෝච්චිය විනාඩි 25 ක් පරක්කුයි කියලා. කොහොමහරි කෝච්චිය කියපු වෙලාවට ආවා. ගම්පහින් බැහැලා මීගමු බස් එකට නැග්ගා. ඒක කාන්සියට මීගමු යන බස් එකක්. හෙමින් හෙමින් ඔහේ යනවා. මිනිස්සුත් තම තමන්ගේ ලෝක වල හුදකලා වෙලා ගාටනව කියලා වගේ වගක් නැතුව ඔහේ ඉන්නවා.  අද මම වැඩට ආවේ විනාඩි 25ක් පරක්කු වෙලා.අදනම් කිසි කමකට නැති දවසක් උනා.

Thursday, June 22, 2017

අරගලය


අනේ මහත්තයා මේක 
ආයේ මහන්න බෑ 
අලුත් එකක් ගන්න
සපත්තු මහන්නා 
එහෙම කිව්වම 
මාව සීතල වෙලා ගියා..
අලුත් සපත්තු ජෝඩුවක් 
රුපියල් දෙදහක් විතර
කොල්ලාට කැම්පස් යන්න බෑ
පෙරේතය වගේ
දොස්තර මහත්තයෙක් 
වෙන්නනෙ ඉගන ගන්නේ
ඉතින් අරන් දුන්නා 
මේ මාසෙ පඩියෙන් 
අලුත් සපත්තු 
ජෝඩු දෙකක්ම
අත්තිකාරමක් වත් දමා
ගන්නවා හවසට 
අඩු ගනන් සපත්තු ජෝඩුවක්
එහෙම හිතාගෙන 
ඔෆීසියට ඇවිත් 
පටන් ගත්තා වැඩ
අන්න අරුන්
මෙඩ්ඩෝ රිංගලලු
අමාත්‍යාංශයට
ගහලලු ඔක්කොටම 
තුවාලළු ළමයින්ට
ඔෆීසියේ කතාවක්
මාත් බය උනා හොඳටම
අපේ එකත් ඇති ඔය අතර
එතකොටම මට
කෝල් එකක්
අන්කල් "මියුරු ඉස්පිරිතාලේ"
ඔලුව පැලිලා 
දමා කෙටි නිවාඩුවක්
දිව්වා රෝහලට
දොස්තර කෙනෙක් වෙන්න
ඉගන ගන්න ගිය
මගෙ කොල්ලා 
වට කරන් බෙහෙත් දානව
දොස්තරලා
මගෙ පුතේ මේ අහපන්
අපට බෑ රට හදන්න
අනේ මට දුක් නොදී 
උඹවත් හැදියන්
රට ගියදෙන් යකාට
එහෙම කියන්න 
හිතට ආ සිතුවිල්ල
හිතෙම තද කරන්
කිට්ටු උනා 
කොල්ලා ලඟට
"තාත්තේ" 
උන් අපට ගැස්සුවා
අසාධාරණයට 
විරුද්ධව අරගල කරපු
වරදට
කඳුලු පිරිච්ච
කොල්ලගේ ඇස් 
කිව්වා එහෙම කතාවක්...



Wednesday, June 21, 2017

ඩෙංගු


ඩෙංගු වසංගතයක් බවට පත්වෙලා. ලංකාවේ රෝහල් වලට රෝගීන බාරගන්න බැරි තරමටම රෝගීන් සංඛ්‍යාව ඉහල ගිහින්.එක ඇඳක රෝගීන් දෙන්නා තුන්දෙනා ඉන්නවාලු.ඩෙංගු නිසා අහිමි වෙන ජීවිත ප්‍රමාණයත් ඉහළ ගිහින්. දෙමාපියන්ට දරුවන්, දරුවන්ට දෙමාපියන්, සහෝදරයන්,හිතවතුන් ඩෙංගු මදුරුවෙක් නිසා අපෙන් වෙන් වෙද්දී හිතට වේදනාවක් එක්කම දැනෙන්නේ කේන්තියක්
                              ඇයි මේ රෝගය මැඩ පවත්වන්න රජය මැදිහත් නොවෙන්නේ.ඇයි රාජ්‍ය සේවයේ වගකිව යුත්තෝ අහක බලාගෙන ඉන්නේ.ඩෙංගු මදුරුවා එක එක විදිහට කාලය හා පරිසරයට අනුගත වෙලා වෙනස් වෙනවලු.රෝග ලක්ෂණ වගේම රෝගයෙන් වෙන හානියත් වෙනස් වෙනවලු
                               දැන්වීම් පත්‍රිකා, උපදෙස්, දඬුවම් මගින් මේවා මැඩලන්න පුලුවන්ද? දැන්වීම්, උපදෙස් අහනවා බලනවා දකිනවා විතරයි. දඩ මුදල් වලින් රජයට කීයක් හරි එකතුවෙයි. ඒත් රෝගය පැතිරීම වැඩි වෙනවා මිසක් අඩුවක් නෑ.
                                   මගෙත් ලඟම ඥාතියෙක් ඩෙංගු රෝගයෙන් මිය ගියා. රජයෙන් කලේ මොකක්ද අහළ පහළ ගෙවල් අවටට දුම් ගහලා අතපිහිදා ගත්තා. ඒකෙන් මදුරුවෝ බෝ වෙන එක නතර වෙයිද?මෙයට මෙයිට වඩා සාර්ථක පිළියමක් අවශ්‍යයි. ජනතාවගෙන් වගේම රජයේ මැදිහත් වීමත් අවශ්‍යයි.තමන්ගේ කුණු අනුන්ගේ නිවසක් ඉදිරිපිටට හෝඅ මහපාර අයිනට ගෙනිහින් දාන ආත්මාර්ථකාමී මිනිස්සු ඉන්න රටක් මේක.

                        මෙයිට වඩා කාර්යක්ෂම හා සාර්ථක ඩෙංගු මර්ධන වැඩ පිළිවෙලක් ගැන සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ බලධාරීන්ගේ අවදානය යොමුවිය යුතුයි. මෙයිට වඩා අඩු පහසුකම් තියාගෙන මැලේරියාව සම්පූර්ණයෙන් මර්දනය කලා නම් ඇයි ඩෙංගු මර්ධනය කරගන්න අපට බැරි.
               
       
ජනතාවගේ උත්සාහයයි කැපවීමයි රජයේ මැදිහත්වීමයි තියනවා නම් මේ අභියෝගය ජයගන්න බැරි කමක් නෑ.තමනෙගේ කෙනෙක් අහිමි වෙන්න කලින් අපිත් හිතලා බලමු. අපේ ගෙවල් අවට පිරිසිදු කරන්න දවසකට පැයක් වෙන් කලානම් හොඳටම ඇති. පුලුවන්තර්ම් වතුර එකතු වෙන්න ඉඩ නොතියා තණ කොළ පඳුරු වැවෙන්න ඉඩ නොතියා අපිත් අපේ වගකීම ඉටු කරමු. අරයා මෙයා කරනකන් බලා නොසිට අපිත් අදම මේ මොහොතෙම අපේ යුතුකම ඉෂ්ඨ කරමු..