Monday, July 24, 2017


පීනන්නට හිතන්
අපි මුහුදට
පැන්නා
රැල්ලට අසුවී
දියඹට 
ගහගෙන යන්නා
දෙවියන් ලෙසට
නාවිකයින් පැමිනෙන්නා
අපි බේරන්
ගොඩ බිම වෙත
ගෙන යන්නා
යළිත් වරක්
මෙහි එන්නට
නොහිතන්නා
යමු අයියේ
හනි හනිකට
අපි දෙන්නා...
(ඡායාරූපය අන්තර් ජාලයෙන් උපුටා ගන්නා ලදී)

සිහින


Friday, July 21, 2017

කවුළුවෙන් එබී බලා



උදේට වැඩට එද්දි බස්ටෑන්ඩ් එකෙන් බස් එකට නගින නිසා මට වාඩි වෙලා යන්න පුලුවන්. ජනේලයක් අයිනේ සීට් එකක වාඩි උනාම මම බහින තැන එනකන්ම කරන්නේ වට පිටාව නරඹන එක. අවුරුදු ගාණක්ම යන්නෙ එන්නේ එකම පාරේ නිසා එකම පරිසරය තමයි දකින්න තියෙන්නේ. ඒත් මට හැමදාම ඒ පරිසරය නැවුම්. ගහකොළ සත්තු ගොඩනැගිලි වගේම මිනිස්සුත් මගේ නෙත ගැටෙනවා. උදේ හවස විවිධ මිනිස් ක්‍රියාකාරම් දකින්න ලැබෙනවා. සීට් එකට වඩා නිදිකිරා වැටෙනවට වඩා වට පිටාව නරඹන එක හිතට සතුටක් ගේනවා. රැකියාවක් කරන ගෘහනියක් වෙන මට විශේෂයෙන් කියලා ඇවිදින්න යන්න කාලයක් නැති තරම්.  ඉතින් පරිසරය රසවිඳින්න ලැබෙන්නෙත් උදේ හවස වැඩට යද්දී ආපහු එද්දී තමයි.
   
       
ඒ වගේම හවස කෝච්චියේ යද්දීත් ගම්පහා ඉඳන් මීරීගමටම යනකන් වැඩිපුර තියෙන්නේ වෙල් යායවල්. ගම්පහ ඉඳන් මගලෙගොඩට යනකන් හම්බ වෙන වෙල්යාය තමයි මටනම් සුන්දරම. හවස අහසත් ගොඩක් ලස්සනයි. පාට පාට වළාකුළු ලස්සන රටා මවනවා. ඉර බැහැගෙන යනවා. හැම තැනම කොළ පාටයි. ඒත් ඒ වෙල් යායේ සුන්දරත්වය තව ටික කලෙකින් මැකිලා යාවි. කොළඹ නුවර අධිවේගී මාර්ගය හැදෙන්නේ මේ වෙල් යාය හරහා රේල් පාරත් එක්කමයි. තව අවුරුදු කීපයකින් පොළවෙන් ඉහළට ඉස්සුන කොන්ක්‍රීට් කණු එක්ක තියන පාරක් දිහා තමයි බලන් යන්න වෙන්නේ. එහම හිතෙනකොට කොච්චර පහසු උනත් අධිවේගී මාර්ගය හදන්නේ නැත්නම් හොඳයි කියලා හිතෙනවා.ඒත් අධිවේගී මාර්ගය පාවිච්චි කරන අයට නම් හරිම සුන්දර දසුන් නෙත ගැටේවි. මාතෘකාවෙන් ටිකක් පිටට ගියා.
                    මට කියන්න ඕන උනේ පරිසරය විඳින්න, සතා සිවුපාවා දිහා බලන්න, විවිධාකාර මිනිසුන්ගේ ක්‍රියාකාරම් නරඹන්න වෙනම වෙලාවක් ඕනේ නෑ. බස් එකේ කෝච්චියේ වැඩට යන එන ගමන් උනත් පුලුවන්. ඒකට ඕනේ අපේ ලස්සන හිතයි ඇස් දෙකයි විතරයි.

Wednesday, July 19, 2017

දොළොස් මහ


ශාන්ති දිසානායක මහත්මියගේ පොත් කියවලා තිබුනෙම නෑ මම. කියවපු පළවෙනි පොත තමයි දොළොස් මහ. කාන්තාවන් මුහුණදෙනන වෙන දුක් කම් කටොළු, කරදර බලපෑම් සහ ඔවුන් එයට මුහුණ දෙන ආකාරය ගැන කතාකරන කතාවක් තමයි දොළොස් මහ කියන්නේ.  
මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වන බියුලා. ලස්සන කාන්තාවක්. බිරිඳක්, මවක්, ඇගේ මව වයලට් නපුරු කොයිවෙලෙත් කාටත් දොස් කියන කාගේවත් හොඳක් නොදකින එහෙත් සිය මවට හා වැඩිමල් සහෝදරියට ආදරේ කරන සහ හොඳින් උවටැන් කර රැක බලාගන්නා කාන්තාවක්. එහෙත් ඇය බියුලාට ඇගේ සැමියාට සහ දරුවන්ට නම් සෙනෙහසක් අනුකම්පාවක් දක්වන්නේ නෑ. බියුලාගේ පියා අම්මාගේ ගතිගුණ නිසාම ජීවිතය කලකිරී පැවිදිවෙලා. බියුලාගේ වයස්ගත මිත්තනිය එක තැන්වෙලා. ලොකු අම්මා උපතින්ම ආබාධිත කාන්තාවක්. මේ සේරගෙම ජීවන බර පැටවිලා තියෙන්නේ බියුලගේ සැමියා වන මයිකල්ට. ඒ අතරේ බියුලාත් රැකියාවක් කරනවා. සිරිල් කියන්නේ බියුලා සේවයක් කරන සාප්පුවේ අයිතිකරු. සල්ලාලයෙක්. තමන්ගේ හිත ගත්ත ගැහැණු පොළඹවා ගන්න ඕනෑම දෙයක් සිය ධන බලයෙන් කරන පුද්ගලයෙක්. කාන්තාවක් අසරණ උනහම ඉන් ප්‍රයෝජන ගන්න බලන නිමල් වගේ අයත් අපේ සමාජේ නැතුවම නෙමේ.
 සිය පවුල හා පතිවත රැකගෙන ජීවත් වෙන්න උත්සාහ කරන බියුලා වගේ ගැහැණු වගේම ලැබෙන අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගන්න බලන පිරිමිත් අපේ සමජයේ ඉන්නවා. මයිකලුත් අවසානෙදි බියුලාට  ද්‍රෝහී  වෙනවා. කවදත් කොතැනත් තැලෙන්නේ කාන්තාවන්. අපේ සමාජයේ තවත් පැතිකඩක් විවිධ ගතිගුණ ඇති මෙම කාන්තාවන් පුරුෂයින් හරහා  කතුවරිය මේ පොතෙන් අපට පෙන්වා දෙනවා. 

Thursday, July 13, 2017

පරිසරය නසන අපි

                                                       
                                                           
                        අපේ සේවාස්ථානය ඉස්සරහා තියනවා කාණුවක්. කාණුවක් කිව්වට පොඩි ඇලක් වගේ. මෙයිට අවුරුද් 4-5 කලින් මේ ප්‍රදේශය ඒ තරම්ම ජනාකීර්ණ වෙලා තිබුනෙ නෑ. ඒක නිසා මේ කාණුවේ තිබුනේ පිරිසිදු ජලය.මාලු හිටියා ගොඩක්. පොකුරු පිටින්. සමහර කාලෙට ළමයි ඇවිත් අල්ලනවා පොඩි දැල් දාලා. එහෙම දවස් වලට මම ගිහින් බලනවා. ලස්සන මාලු. එයාල වතුර බාස්කට් වල දාලා අරන් යනවා ගෙවල් වල තියන පොකුණු වලට දාන්න. බත් ඇට ටිකක් කාණුවට දැම්මම බලන්න ආසයි ඒවා කන්න රංචු පිටින් පොරකන හැටි. අවාසනාවට කොළඹ මීගමු මාර්ගයේ යන වාහනවල මගීන්, එයාල කන බොන දේවල් වල බෝතල්, කවර, හැමදේම යන ගමන් මේ කාණුවට විසි කරන්න පටන් ගත්තා. ඒ වගේම පාර අයීනේ නතර කරලා කෑම කාල කුණු ටික ඔක්කොම කාණුවට දැම්මා. ටිකෙන් ටික මේ ප්‍රදේශය ජනාකීර්ණ උනා. ගොඩනැගිලි හැදුනා. ව්‍යාපාරික ස්ථාන විවෘත උනා. කාණුව ට උඩින් කොන්ක්‍රීට් කොට ඇල්ලුවා. ඒක අඳුරු උනා. ආයතනවල අපතේ යන ජල නල කාණුවට දැම්මා. දැන් කාණුව විනාශ වෙලා. මාලු නෑ. දැන් කාණුව දකින කෙනෙක් කවදාවත් හිතන්නෙ නෑ මාලු රංචු ගනන් හිටපු තැනක් කියලා. දැන් කාණුවෙන් එන්නේ දුඟදක් විතරයි. එබිලා බැලුවොත් පාට පාට ප්ලාස්ටික්, වීදුරු බෝතල්. ඉටි කවර, යෝගට් කෝප්ප පිරිලා. සුද්ද කරන්න කෙනෙකුත් නෑ. නගරසභාවෙන් උනත් බලන්නෙ නෑ..
                                         ඉහත ඡායා රූපය දැක්කම මට මතක් උනේ අපේ ඉස්සරහා කාණුව. අපේ මිනිස්සු අපේ තියන දේවල් විනාශ කරගන්නවා ඉක්මනටම. ඊට පස්සේ එන වසංගත රෝග වලට පවතින ආණ්ඩුවට බනිනවා. කල්පනාකරලා බලනකොට මේ වසංගත පතුරවන්න  අපි හැමෝම සහයෝගය දක්වලා.
                                              අපි පරිසරය රැක්කොත් පරිසරය අපිවත් රකිනවා. මොනතරම් කිව්වත් මොනතරම් දැනුවත් කලත් මිනිස්සු කවදාවත් තේරුම් ගන්නෙ නෑ. තදබල නීති දාලා දඬුවම් කරලා මිසක අපේ රටේ පරිසර විනාශය නතර කරන්න  බෑ .

Wednesday, July 12, 2017

සැඟවුන අනතුරු

කෝච්චියක් එනකන් ස්ටේෂන් එකේ බංකුවක වාඩි වෙලා ඉන්දි මට එහා පැත්තෙන් වාඩි වෙලා උන්න කාන්තාවක් තවත් කෙනෙක් එක්ක බර කතාවක්. අනිත් අයටත් ඇහෙන්නම  කරපු කතාවක් නිසා මාත් අහගෙන උන්නා.
        ඩෙංගු උවදුර නිසා එයාලගේ අහල පහල තිබුන කැලේ වැවුන හිස් ඉඩමක් සුද්ද කරලා. ඒ ඉඩමට අල්ලපු ගෙදර ඉන්න පොඩි දරුවෙක් ඉඩමේ තිබිලා ටයර් එකක් අහුලගෙන ඒක කරේ දාගෙන ගෙදර අරන් යද්දී ටයර් එක අස්සෙන් සතෙක් ඔලුව එලියට දාලා. ළමයා ටයර් එක විසික් කරලා තාත්තාට කතා කරලා. තාත්තා ඇවිත් බලනකොට  ටයර් එක ඇතුලේ ලොකු පොලඟෙක් ඉඳලා. ළමයාගේ වාසනාවට පොලඟා දෂ්ඨ කරලා නෑ.
         පොඩි දරුවන්ට තේරෙන්නේ නෑනෙ. වැඩිහිටියෝ කියලා දෙන්න ඕනේ එළියේ තියල තියෙන ඔය වගේ දේවල් ගන්න කලින් පොඩ්ඩක් බලන්න කියලා. මම පොඩි කාලේ සෙල්ලම් ගෙයක් හදලා ඒකේ උයන්න භාජන වෙනුවට ගන්න පොල්කටු හොයන්න දරමැස්සට ගියා. මුලින්ම අතට ගත්ත  පොල් කට්ටෙ සර්පයෙක් ගුලිවෙලා හිටියා. මම පොල් කට්ට විසික් කරලා කෑගැහුවා. අපේ ආච්චී ඇවිත් කිව්වා පොල් කටුවේ උන්නේ කුණුකටුවෙක් බව. එදා මට උපදෙස් දුන්නා ඔය වගේ දේවල ගන්නකොට දිග කෝටුවකින් ඈත ඉඳන් පෙරලලා බලලා ගන්න කියලා. අදටත් මම ඒ අවවාදය පිලිපදිනවා. ඒදා මම වගේම මේ පොඩි දරුවත් වාසනාවන්තයි. සර්පයෝ දෂ්ඨ කලානම් මේ කතාව මෙයිට වෙනස් වෙන්න ඉඩ තිබුනා. අපි එදිනෙදා පාවිච්චි කරන සපත්තු තොප්පි පාවිච්ච් කරන්න කලින් ගසලා බලලා පාවිච්චියට ගන්න එක තමා වඩාත් සුදුසු .
          මේ කතාවේ අපට හිතන්න යමක් තියනවා. පුංචි කාරණාවක් උනත් දරුවෝ දැනුවත් කරලා තිබුනම ලොකු අනතුරක් වලක්වාගන්න පුලුවන්

Sunday, July 9, 2017

සරු පස


Growth of the Soil  දී නොබෙල් ත්‍යාගය දිනාගත්ත නව කතාව. 1959 දී කේ.සී පෙරේරා මහතා සිංහලට පරිවර්තනය කරනවා.  මම කියවපු පොත් අතරින් මේ පොත ගොඩක්ම ලස්සන මගේ හිත ඇදගත්තු පොතක්.                                                   මේ පොතේ කතා නායකයා වෙන්නේ අයිසැක් නම් නෝවේජියානු ශක්තිමත් ඒත් ඒ තරම් කඩවසම් නොවුන ගැමීයෙක්. අයිසැක් කියන්නේ ඉන්ගර් ගේ සැමියා වගේම එලීසස්, සිවට්,ලියොෆොල්ඩ් සහ රෙබෙකාගේ පියා. අකුරු ලියන්න කියවන්න ලොකු හැකියාවක් නොවුනත් ඔහු අවංක කාර්යශූර ශක්තිමත් උද්යෝගී පුද්ගලයෙක්. තනිවම වනාන්තරයට ඇවිත් වගා කරන්න සුදුසු බිම් කොටසක් තෝරගෙන එහි කුඩා නිවසක් තනාගෙන ගමෙන් එළුවන් තුන්දෙනෙක් ගෙනත් අර්තාපල් වගාවකුත් ආරම්භ කලාට පස්සේ ඔහුගේ ජීවිතේට ඉන්ගර් එකතු වෙනවා දරුවන් ලැබෙනවා. ඔවුන් සමග එකතු වී අයිසැක් ටිකින් ටික උතසාහයෙන් ගොවිතැන් වැඩ හා සත්ත්ව පාලනය කරමින් ගොවිපොලට අවශ්‍ය ගොඩනැගිලි, උපකරණ ටිකෙන් ටික එකතු කරගෙන විශාල ගොවිපොළක් නිර්මානය කරගන්නවා. ඔහු අනුගමනය කරමින් තවත් කීපදෙනෙක්ම ඒ අවට පදිංචි වෙනවා. මෙම පවුල හා ගමේ අනෙකුත් වැසියන් අතර ගෙතුන ලස්සන කතාවක් තමයි සරු බිම කියන්නේ.

මෙම පොත පාදක කරගෙන 1921 දී චිත්‍රපටියක් නිෂ්පාදනය කරලා තියනවා. මෙම පොත පාදක කරගෙන 1921 දී චිත්‍රපටියක් නිෂ්පාදනය කරලා තියනවා. ඉන් පසුවත් චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය කලාද කියලා නම්  තොරතුරු හොයාගන්න බැරිඋනා.

Monday, July 3, 2017

කුරුලු හදවත


                                        කුරුලු හදවත කියවා හමාර කළෙමි. අපේ රටේ කුල භේදය තවමත් පවතී. සිංහල ජනයාටත් වඩා දෙමළ ජනයා කුල භේදය ඉහළින්ම සලකන බව පුවත්පතකින් දුටුවෙමි. 
                                        මෙම කතාව රේඩියෝවක් වටා ගෙතී ඇති නිසා පොත කිය්වද්දී මමත් නිරායාසයෙන්ම මගේ කුඩා කාලයට දිව ගියෙමි. මා කුඩා කාලයේදී අපේ මහ ගෙදර (අම්මාගේ මහ ගෙදර ) ත් තිබුනේ ගුවන් විදුලි යන්ත්‍රයක් පමනි. ප්‍රවෘත්ති, සිංදු, මුවන්පැලැස්ස අහනවා මට මතක තිබේ. ගුවන් විදුලියට ඇසීමට ඇබ්බැහිවී තිබුනේ අපේ පොඩි මාමා ය. මෙම නව කතාවේ ප්‍රධාන චරිතය දිනසිරිය. මගේ පොඩි මාමා ඥාණසිරි ය. එමනිසා මෙම කතාව මගේ හිතට සමීප එකක් බව දැනුනි. එහෙත් ඔවුන් දෙදෙනා හාත්පසින්ම වෙනස් චරිත දෙකකි. 
                                      දිනසිරි ගුවන් විදුලියට සවන් දෙන්නේ ආශාවටය. ගීත ඉල්ලීම් කරන්නේ ඔහුගේ නම කියනවාට ඇති කැමැත්ත නිසාය. ගමේ නම වෙනස් කරන්නට හිතන්නට ඇත්තේ කුලය හේතුවෙන් ඔවුන් අපහසුතාවයට ලක්වෙන නිසා විය යුතුය. දිනසිරිගේ ගුවන් විදුලියට තැපැල් පත් යැවීමේ ආශාව අවසානයේ ඇබ්බැහියක් බවටද පත්වේ. ඔහුට සියලු යස ඉසුරු මෙන්ම ජනප්‍රියත්වයද ලැබෙන්නේ මෙම ඇබ්බැහිය නිසාය. අලුත් නාලිකා අරම්භ වීමත් සමග ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ විකාශනයන අහන පිරිස සීමිත වී ගියේය. ඒවායේ පරමාර්ථය වූයේ මුදල් ඉපයීම පමනක් නිසා අපේ භාෂාවද සිංග්‍රීසි විය. 
                                                දිනසිරි ව එෆ් එම් චැනලය විසින් ඔහුටද නොතේරෙන්නට මිලට ගනී. දිනසිරි නොදැනීම මුදල් නිසා ඔවුන්ගේ වෙළඳ භාණ්ඩයක් බවට පත්වී ගැමිකම ගම විකුනන්නට පටන් ගනී. මුදල් සමගම ඔහුගේ කුලයේ අඩුබව කෙමෙන් මැකී යයි. දිනසිරි කැදැල්ල තනන්නේ එම අඩුවත් මකා ගැනීමේ අරමුණෙන්. දිනසිරිගේ පෙම්වතිය වෙන්නේ උඩරට වලව් පවුලක ගැහැණු ළමයෙක්. දිනසිරි කැදැල්ලේ සංගීත කාමරයක් හදනවා. එහි තියන විශාල රූපය රන්දිමාගේ නූනත් ඔහු ඒ රන්දිමා කියලා හිතනවා. ඇත්තටම ඔහු ආදරේ කලේ රන්දිමාට. කුල භේදය නිසා ඔහුට ගොඩක් දුරින් උන්න රන්දිමාට. ඒත් අවසානයේ කතෘ කියනවා රන්දිමාගේ අම්මයි දිනසිරිගේ අම්මයි සහෝදරියෝ බව. එහෙම බැලුවොත් රන්දිමා දිනසිරිගේ සහෝදරියක්.
                                                     තමන් එෆ් එම් චැනලයේ ගොදුරක් බව දිනසිරි වටහා ගන්නේ සරත්ගෙන්. ඇත්තටම තමන්ගෙන් උනේ වරදක් බව දිනසිරිට වැටහෙනවා. දිනසිරි අවසන් දවස්වල ඉන්නේ කලකිරීමෙන්. දිනසිරි ඔරුවෙන් වැටුනාද ඔරුවෙන් පැන දිවි නසාගත්තාද කියන දෙක ගැලපුවාම මට හිතෙන්නේ දිනසිරි සිය දිවි හානි කරගත්තා කියලයි.
                                                        මුත්තු ආතා ගැන කතා නොකරම බැහැ. මුත්තු ආතා ට තමන්ගේ කුලය ආඩම්බරයක්. එහෙම අය අදත් අපේ සමාජයේ ඉන්නවා. සිරිමලී කරන්නෙත් ඒ ටිකමයි.
                 කුරුලු හදවත කියවලා ඒ ගැන කල්පනා කරද්දී මට මෙහෙම හිතුනා.   නව ගුවන් විදුලි නාලිකා. රූපවාහිනිය අපේ රටට එන්න කලින් අපේ රටේ මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත හරි සරලයි, ඒ වගේම සතුටෙන් සැනසිල්ලෙන් ජීවත් උනා. තාක්ෂණික දියුණුවත් එක්ක අපි හැමෝම නොයෙකුත් ආයතන වල ගොදුරු බවට පත්වෙලා. ඔවුන් නොයෙකුත් නිෂ්පාදන කරනවා. මාධ්‍ය මගින් ඒවා ප්‍රචාරය කරලා මුදල් උපයනවා. මිනිස්සුන්ට අවශ්‍ය උනා හෝ නැතා මිනිස්සු ඒවා ගන්න ජීවිතේ සතුට සැනසීම කැපකරලා මුදල් උපයන්න වෙහෙසෙනවා. 
                     මම නම් පොත රසවින්දා. කුරුලු මැරෙන්නෙ නැතුව අවසානෙදි "දිනසිරි" වෙලා ගමට ගියානම් හොඳයි කියලා මට හිතුනා.

(ඡායාරූපය අන්තර්ජාලයෙන් උපුටා ගන්නා ලදී)

Friday, June 30, 2017

කවිකඳුර


කවිකඳුර පොත මුද්‍රණය කරලා අවුරුදු හතක් විතර ගතවෙලා තිබුනත්, ගොඩක් ලස්සන පොතක් කියලා බොහොමයක් දෙනා වර්ණනා කලාට පහුගිය කාලේ පරිවර්තන කෘතිම කියවන්න ඇබ්බැහිවෙලා උන්න නිසාද කොහෙදෝ මට මේ පොත කියවන එක මගහැරුනා.පුස්තකාලේ ගිහාම මට හිතුනා පරිවර්තන නැතුව සිංහල පොත් දෙකක් තෝරගත්තානම් හොඳයි කියලා. ඉතින් මම කවිකඳුර අරන් ආවා.
        මහනුවර යුගයේ සිට වර්තමානය දක්වා ගලාගෙන යන කතාවක් විදිහට තමයි කවිකඳුර ලියලා තියෙන්නේ. ලංකාව යටත් විජිතයක් වෙන්න කලින් මෙහි විසූ මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත ගොඩක් සරලයි. සුන්දරයි. මහනුවර රාජධානියේ අවසන් කාලය  කියන්නේ ලංකාවේ ලොකූ වෙනස්කම් රැසක් සිදූවූ යුගයක්. දේශපාලනික,සමාජීය,සංස්කෘතික වෙනස්කම් වගේම රජකම පවා වෙනත් ජාතිකයෙකුට ගිය යුගයක්.බලයට කෑදරකමේ සිදුවන පාවාදීම්, එකිනෙකාට විරුද්ධව කේලාම් කීම් වගේම කුල ක්‍රමය නිසා ඇතිවන ගැටළු සහ සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ජීවන රටාව ගැන යම්කිසි කතිකාවක් ඇතිකරන්න කතුවරිය උත්සාහ කරලා තියනවා.
           මේ කාලේ වෙනකොට බුදු දහම පිරිහිලා. බුදු දහම මේතාක් දුරට හරි රැකගෙන එන්නේ ගනින්නාන්සේලා නමින් හැඳින්වුනු ගිහි ජීවිතයක් ගත කරන ගමන් සාමනේර ශීලය පමනක් රැකගෙන කුඩා පන්සල් කීපයක් සහ ඒවායේ තිබූ ධර්ම් ග්‍රන්ථ සහ ධාතූන් වහන්සේලා රැකගන්න උත්සාහ දරපු කොටසක ගෙන්. කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජතුමා වැලිවිට ශ්‍රී සරණංකර හිමියන්ගේ ඉල්ලීමට සියම් දේශයේ රජතුමාගෙන් ඉල්ලීමක් කර උපාලි ස්වාමින්  වහන්සේ ඇතුළු උපසම්පදා භික්ෂූන් වහන්සේලා විසි නමක් ලක්දිවට වැඩම කරවා උපසම්පදාකර්මය සිදුකරනු ලබනවා.
            පෘතුග්‍රීසි, ලන්දේසි වගේම ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන්ගේ ගති සිරිත් වගේම විවිධ ජාතීන අතර අවාහ විවාහ සිද්දවෙන්න පටන් ගන්නෙත් මේ කාලෙදි. බුදු දහමෙන් ඉවත්වෙලා අනෙකුත් ආගම් අදහන්න ජනතාව හුරුවෙන්නෙත් මේ යුගයේ.
            ලංකාවේ සමාජීය සංකෘතික මෙන්ම දේශපාලනික පරිවර්තනයන් සිදුවෙමිනි පවතින කාල වකවානුවක පිංචි අම්මා,මරියම්මා,සුවඳි,ටිකිරි මැණිකේ,උක්කුවා,නිලමේ,
අංකුට්ටා,බ්ලෙක්,හීංඑකා,වික්ටර්,අයිවන්, වැනි චරිත රාශියක් එක්කාසු කරන් යම්කිසි කතාවක් ගොඩනගාගන්න කරපු උත්සාහයක් තමයි කවිකඳුර කියන්නේ. 
                           සාමාන්‍ය නවකතාවක කතාව ගලාගෙන යන ආකාරයට වඩා වෙනස් ආකාරයකට තමා මේ පොත ලියලා තියෙන්නේ. කතාකරන භාෂාවෙන් ලියපු නිසාත් මට මේ පොත වෙනස් පොතක් උනා.
                       2011 වසරේ ස්වර්ණ පුස්තක සම්මානය දිනාගන්නෙත් කවිකඳුර.
 

Tuesday, June 27, 2017

සීට්ටු

අහපන් නයනක්කේ,
හම්බවෙන සොච්චමෙන්
භාගයක් ගෙදරට ,
ඉතිරියෙන් කොටසක්
දෙනවා බෝඩිමට,
උදේ දවල් කෑම
ශේප් වෙනවා වැඩපොලෙන්
රෑට ඔය පොඩි දෙයක්
හොඳටෝම ඇති
බඩගින්න නැතිවෙන්න
කොහොමද බං මම ගන්නෙ
අසාවට චේන් පොටක්
නෑනේ කිසි ඉතුරුවක්....

අල්ලපන් සීට්ටුවක්
මම එහෙමයි
මගේ වැඩ කරගත්තෙ
සල්ලි වගේම
දැම්මා නොයෙකුත් සීට්ටු
උඹටත් පුළුවන් නංගියේ
ඒ විදිහට එකතු කරගන්න
සල්ලි වගේම දෑවැද්දට බඩුත්..


ලේසියෙන් සල්ලිනම්
හොයතහැකි ඇති තරම්
ඒත් බං නංගියේ
රැක ගනින් උඹේ නම
අවුරුදු පහක් වත්
වැඩ කලොත් උඹ මෙතන
හොඳට කල්පනා කර
ගැලපුවොත් උඹේ පඩිය
උඹට බැරි නෑ
මං වගේ ගොඩ යන්න...

ලැබුනා උපදෙසක්
රන් හා  වටින
උඹට පින් නයනක්කේ

මට කියලා දුන්නාට...

අනේ උඹේ පින්
මට එපා උඹ ගනින්
මම වගේම උඹත්
කෙල්ලෙක්නෙ බං
මෙහෙ ඇවිත් දුක්
විඳින...




Friday, June 23, 2017

සෙනසුරාදා

අද උදේ ඇහැරිලා බලද්දී ලයිට් ඩිම් වෙලා. මෙලෝ වැඩක් කර්ගන්න බෑ කළුවරේ. ඒ මදිවට මොරසූරන වැස්ස. කැම්මැලි උනත් වැඩට නොයා බෑනෙ ලෑස්ති වෙලා පාරට ගිහාම හංදියෙ කඩේ මාමා කිව්වා අද සීටීබී බස් එක නෑ කියලා. අනිත් පාරේ යන වෑන් එක එයිනෙ කියලා හිතාගෙන පාරෙන් එහා පැත්තට ගියා විතරයි මෙන්න එනවා බස් එක. ආයේ පාර පැනලා දුවන් ඇවිත් බස් එකට නැග්ගා. කොන්දොස්තර ළමයා ටිකට් කඩන ගමන් කියනවා ඔයා බස් එක ඇතුල තෙමුවා කියලා. බස් එකනම් මොකද අනේ මේ මාත් හොඳටම තෙමිලා කියලා මම ගිහින් වාඩි උනා. බස් එකෙන් බැහැලා ස්ටේෂන් එකට ගිහාම කියපි කෝච්චිය විනාඩි 25 ක් පරක්කුයි කියලා. කොහොමහරි කෝච්චිය කියපු වෙලාවට ආවා. ගම්පහින් බැහැලා මීගමු බස් එකට නැග්ගා. ඒක කාන්සියට මීගමු යන බස් එකක්. හෙමින් හෙමින් ඔහේ යනවා. මිනිස්සුත් තම තමන්ගේ ලෝක වල හුදකලා වෙලා ගාටනව කියලා වගේ වගක් නැතුව ඔහේ ඉන්නවා.  අද මම වැඩට ආවේ විනාඩි 25ක් පරක්කු වෙලා.අදනම් කිසි කමකට නැති දවසක් උනා.

Thursday, June 22, 2017

අරගලය


අනේ මහත්තයා මේක 
ආයේ මහන්න බෑ 
අලුත් එකක් ගන්න
සපත්තු මහන්නා 
එහෙම කිව්වම 
මාව සීතල වෙලා ගියා..
අලුත් සපත්තු ජෝඩුවක් 
රුපියල් දෙදහක් විතර
කොල්ලාට කැම්පස් යන්න බෑ
පෙරේතය වගේ
දොස්තර මහත්තයෙක් 
වෙන්නනෙ ඉගන ගන්නේ
ඉතින් අරන් දුන්නා 
මේ මාසෙ පඩියෙන් 
අලුත් සපත්තු 
ජෝඩු දෙකක්ම
අත්තිකාරමක් වත් දමා
ගන්නවා හවසට 
අඩු ගනන් සපත්තු ජෝඩුවක්
එහෙම හිතාගෙන 
ඔෆීසියට ඇවිත් 
පටන් ගත්තා වැඩ
අන්න අරුන්
මෙඩ්ඩෝ රිංගලලු
අමාත්‍යාංශයට
ගහලලු ඔක්කොටම 
තුවාලළු ළමයින්ට
ඔෆීසියේ කතාවක්
මාත් බය උනා හොඳටම
අපේ එකත් ඇති ඔය අතර
එතකොටම මට
කෝල් එකක්
අන්කල් "මියුරු ඉස්පිරිතාලේ"
ඔලුව පැලිලා 
දමා කෙටි නිවාඩුවක්
දිව්වා රෝහලට
දොස්තර කෙනෙක් වෙන්න
ඉගන ගන්න ගිය
මගෙ කොල්ලා 
වට කරන් බෙහෙත් දානව
දොස්තරලා
මගෙ පුතේ මේ අහපන්
අපට බෑ රට හදන්න
අනේ මට දුක් නොදී 
උඹවත් හැදියන්
රට ගියදෙන් යකාට
එහෙම කියන්න 
හිතට ආ සිතුවිල්ල
හිතෙම තද කරන්
කිට්ටු උනා 
කොල්ලා ලඟට
"තාත්තේ" 
උන් අපට ගැස්සුවා
අසාධාරණයට 
විරුද්ධව අරගල කරපු
වරදට
කඳුලු පිරිච්ච
කොල්ලගේ ඇස් 
කිව්වා එහෙම කතාවක්...



Wednesday, June 21, 2017

ඩෙංගු


ඩෙංගු වසංගතයක් බවට පත්වෙලා. ලංකාවේ රෝහල් වලට රෝගීන බාරගන්න බැරි තරමටම රෝගීන් සංඛ්‍යාව ඉහල ගිහින්.එක ඇඳක රෝගීන් දෙන්නා තුන්දෙනා ඉන්නවාලු.ඩෙංගු නිසා අහිමි වෙන ජීවිත ප්‍රමාණයත් ඉහළ ගිහින්. දෙමාපියන්ට දරුවන්, දරුවන්ට දෙමාපියන්, සහෝදරයන්,හිතවතුන් ඩෙංගු මදුරුවෙක් නිසා අපෙන් වෙන් වෙද්දී හිතට වේදනාවක් එක්කම දැනෙන්නේ කේන්තියක්
                              ඇයි මේ රෝගය මැඩ පවත්වන්න රජය මැදිහත් නොවෙන්නේ.ඇයි රාජ්‍ය සේවයේ වගකිව යුත්තෝ අහක බලාගෙන ඉන්නේ.ඩෙංගු මදුරුවා එක එක විදිහට කාලය හා පරිසරයට අනුගත වෙලා වෙනස් වෙනවලු.රෝග ලක්ෂණ වගේම රෝගයෙන් වෙන හානියත් වෙනස් වෙනවලු
                               දැන්වීම් පත්‍රිකා, උපදෙස්, දඬුවම් මගින් මේවා මැඩලන්න පුලුවන්ද? දැන්වීම්, උපදෙස් අහනවා බලනවා දකිනවා විතරයි. දඩ මුදල් වලින් රජයට කීයක් හරි එකතුවෙයි. ඒත් රෝගය පැතිරීම වැඩි වෙනවා මිසක් අඩුවක් නෑ.
                                   මගෙත් ලඟම ඥාතියෙක් ඩෙංගු රෝගයෙන් මිය ගියා. රජයෙන් කලේ මොකක්ද අහළ පහළ ගෙවල් අවටට දුම් ගහලා අතපිහිදා ගත්තා. ඒකෙන් මදුරුවෝ බෝ වෙන එක නතර වෙයිද?මෙයට මෙයිට වඩා සාර්ථක පිළියමක් අවශ්‍යයි. ජනතාවගෙන් වගේම රජයේ මැදිහත් වීමත් අවශ්‍යයි.තමන්ගේ කුණු අනුන්ගේ නිවසක් ඉදිරිපිටට හෝඅ මහපාර අයිනට ගෙනිහින් දාන ආත්මාර්ථකාමී මිනිස්සු ඉන්න රටක් මේක.

                        මෙයිට වඩා කාර්යක්ෂම හා සාර්ථක ඩෙංගු මර්ධන වැඩ පිළිවෙලක් ගැන සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ බලධාරීන්ගේ අවදානය යොමුවිය යුතුයි. මෙයිට වඩා අඩු පහසුකම් තියාගෙන මැලේරියාව සම්පූර්ණයෙන් මර්දනය කලා නම් ඇයි ඩෙංගු මර්ධනය කරගන්න අපට බැරි.
               
       
ජනතාවගේ උත්සාහයයි කැපවීමයි රජයේ මැදිහත්වීමයි තියනවා නම් මේ අභියෝගය ජයගන්න බැරි කමක් නෑ.තමනෙගේ කෙනෙක් අහිමි වෙන්න කලින් අපිත් හිතලා බලමු. අපේ ගෙවල් අවට පිරිසිදු කරන්න දවසකට පැයක් වෙන් කලානම් හොඳටම ඇති. පුලුවන්තර්ම් වතුර එකතු වෙන්න ඉඩ නොතියා තණ කොළ පඳුරු වැවෙන්න ඉඩ නොතියා අපිත් අපේ වගකීම ඉටු කරමු. අරයා මෙයා කරනකන් බලා නොසිට අපිත් අදම මේ මොහොතෙම අපේ යුතුකම ඉෂ්ඨ කරමු..


Sunday, June 11, 2017

කියවීම

                                           
                                       
                                     මෑත දවසක හවස කෝච්චියෙදී මම බකල් නිලන් වාඩිවෙලා යද්දී මට එහා පැත්තේ උන්න ගැහැණු ළමයා ඇහුවා අද කියවන්න පොතක් නැතිද කියලා. ඇත්තටම එදා මට කියවන්න පොතක් තිබුනෙ නෑ. ඉතින් මම කිව්වා අද නම් නෑ කියලා. මාව අඳුනන්නේ නැති උනත් මගේ පොත් කියවිම හවස කෝච්චියේ මාව දකින අයටත් හුරුවෙලාද කොහෙද?
                                            ඔහොම කියවන්න කම්මැලි නැතිද කියලා අහන අයත් ඉන්නවා. සල්ලි වියදම් කරලා පොත් ගන්න එක අපරාදයක් නෙ කියන අයත් ඉන්නවා. නෑ මට පොත් කියවන්න පොඩ්ඩක්වත් කම්මැලි නෑ ඒ වගේම  සල්ලි දීලා පොත් ගන්නත් මම දෙපාරක් හිතන්නෙ නෑ. කියවන එක ලියන එක මගේ විනෝදාංශය. ඒ දෙකෙන්ම මටවත් අන් අයටවත් හානියක් නෑ.

                                                 කියවීම මම පටන් ගත්තේ මොන්ටිසෝරි යන කාලේ "සුරතලා" පත්තරෙන්. යන්තන් අකුරු කියවන්න පටන් ගත්තට පස්සේ මට මතකයි මම අපේ සීයා,මාමා, පුංචි ගෙදරට ගේන පත්තරත් කියෙව්වා. මටත්" බිංදු, හඳ මාමා, මිහිර, විජය" පත්තර අරන් දුන්නා." සිළුමිණ පත්තරේ, තරුණි පත්තරේ, ඒ කාලේ තිබ්බා යොවුන් ජනතා කියලා පත්තරේකුත්, ඊට අමතරව අපේ මාමා චිත්‍ර කතා පත්තරත් ගෙනාවා. ළමයින්ට  නිසුදුසුයි කියලා  කවුරුත් මට ඒවා කියවන්න එපා කිව්වෙත් නෑ..තේරුනා නැතා මම කියෙව්වා. ඒ අතරේ අපේ අම්මා මට කතන්දර පොත් ගෙනත් දුන්නා. සෝවියට් රුසියන් ළමා කතා.ඔය විදිහට තමයි මම පොත් කියවන්න පටන් ගත්තේ.
                                         
    
                                    ඉස්කෝලේ ඉහල පංති වලදී "මල්" පත්තරත් කියෙව්වා. "කුමරි,අරලිය,සුවඳ" වගේ ඒවා. ඒ අතරේ මල් නව කථාත් කියෙව්වා." තරුණී, සිරිකත, නවලිය" කාන්තා පත්තරත් කියෙව්වා. දැන් නම් මගේ පොත් කියවීම ටිකක් වෙනස් වෙලා. නව කථා පොත් වෙනුවට මම දැන් "පරිවර්තන" වලට හුරු වෙලා. නව කථා කියවනනේ නැතුවත් නෙමේ. ඔය අතරේ අන්තර් ජාලයෙන් ඉංග්‍රීසි පොත් download කරගෙනත් කියවනවා. 

                                                                             මම මට පුලුවන් කාලයක් පොත් කියවයි. පොත් කියෙව්වා කියලා මම මගේ ජීවිතේ අනිත් වැඩ අතපසු කරගෙනත් නෑ. රැකියාවට යනවා. ගෙදර දොරේ වැඩ කරනවා. ඔය අතරේ කියවීමටත් වෙලාව හදාගන්නවා.
                                                     ඇත්තටම පොතක් පත්තරයක් කියවනවා කියන්නේ මට නම් මානසික සුවයක්. අනික කොච්චර දේවල් දැනගන්න පුලුවන්ද. මම කැමතියි මම වගේ අනිත් අයත් කිය්වන්න හුරු වෙනවා නම්. ඒත් ගොඩක් අය කියවන්න කම්මැලියි.

.දරුවන්ටත් ළදරු වියේදීම පොත් කියවන්න හුරු කලොත් ලොකු වෙද්දී එයාලා බලකිරීමකින් තොරව කියවන්න හුරු වේවි.



Friday, June 9, 2017

පිච්ච මල



                                        සුදු පාට පිච්ච මලක්
                                        විකසිතව සුවඳ දෙමින්
                                        බුදු පුදටයි සූදානම 
                                        අද උදේම හරිම සතුටෙන්.........

Thursday, June 8, 2017

නුඹ වැනි දුවක්




මා කුස හොවා නුඹ මෙළොවට බිහි වෙද්දී
ලේ කිරි පොවා මා නුඹ නලවද්දී
පා පොඩි තබා නුඹ හෙමිහිට ඇවිදිද්දී
මැව්ව හීන නුඹ හෙමිහිට ලොකු වෙද්දී

වසරින් වසර නුඹ හෙමිහිට ලොකු වූවා
යහගුණයෙන් මෙන්ම රුවෙනුත් හැඩ වුවා
අම්මා තාත්තගේ නම රැන් දූවා
සරසවිය නුඹෙ දෙවෙනි මව් වූවා

නුඹ දැන් ලොකුයි අපහට බයක් නැතේ
නුඹහට රන් දොරටුත් විවර වෙතේ
පරිස්සමින් හෙමිහිට යමුකො පුතේ
හිතනා තරම් මේ ලොව සොඳුරු නැතේ

අම්මා තාත්ත ගෙ ආශිර්වාදෙ ඇතේ
බුදු සරණින් නුඹ හට දුකක් නැතේ
තිස්තුන් කොටියක් දෙවි පිහිටයි නුඹට පුතේ
නුඹ වැනි දුවක් ලැබුනේ පෙර පිනට පුතේ

ජීවිතය කියන්නේ පාසැලක්


                                                     
 ඔව්, ජීවිතය කියන්නේ පාසැලක්. මව් කුසින් ඉපදුන මොහොතේ සිට මියයන මොහොත දක්වාම අපි ජීවිතය නම් පාසැලේ ඉගනුම ලබනවා. උදෑසන අවදි උන වෙලාවේ සිටන් රාත්‍රී නින්දට යන තුරුම අපි ජීවත් වෙන මොහොතක් පාසාම  යමක් ඉගන ගන්නවා.



                                                           ජීවිතය නම් පාසැලේදී අපට කොයි තරම් යාලුවෝ මුණ ගැහෙනවද? ඉන් කීප දෙනෙක් පමනක් ජීවිත කාලයටම අපි ළඟ ඉතිරි වෙනවා. ගොඩක් අය තාවකාලිකව අපේ ජීවිතේට එන අය. ඒ අයගෙන් කොටසක් ඉඳ හිට හෝ මුණ ගැහෙනවා. කොටසක් අහම්බෙන් වත් මුණ ගැහෙන්නේ නෑ. තවත් කොටසක් ජීවිතය කියන පාසැලෙන් යන්නම ගිහින්. ඒ හැමෝගෙන්ම අපි යමක් ඉගන ගෙන ඇති. එහෙම බලනකොට මේ ජීවිතේ අපට හමුවෙන සෑම දෙනාම අපේ ගුරුවරු.ඒ වගේම අනිත් අයට අපිත් ගුරුවරයෙක් වෙන්න ඇති.

                                                         උදාවෙන හැම දවසකම අපිත් ජීවිතේට යමක් එකතු කරගම්මු. ඒක කොතනින්ද කාගෙන්ද කියන එක ගැන සිතිය යුතු වන්නේ නෑ. අපි ඉගන ගන්නේ හොඳ දෙයක් නම් ඒක ජීවිතේට එක්කාසු කරගෙන, නරක දෙයක් නම් බැහැර කරලා දාමු.ගමට රටට අපට කළ හැකි යමක් තිබේනම් ඉටු කරමු.




                                                          ඒ වගේම අප අවට ජීවත් වෙන සතුන් හා අපි නිවසේ ඇති කරන සතුන්ගෙනුත් අපට ගොඩක් දේවල් ඉගන ගන්න පුලුවන්. අපි එයාලටත් ආදරය කරමු.එයාලත් අපේ ජීවිත පාසැලේ සාමාජිකයෝ.

කාටත් උදව් කරගෙන,සාමයෙන් සමගියෙන් ජීවත් වෙනවා නම් ඒ පුද්ගලයා ජීවිත පාසැලේ හොඳ ශිෂ්‍යයෙක්. අපිත් ජීවිත පාසැලේ හොඳ ශිෂ්‍යයෝ වෙන්න උත්සාහ කරමු.





Tuesday, June 6, 2017

කුළෑටි මුහුද

කුළෑටි මුහුද       පරිවර්තනය - ස්වර්ණකාන්ති රාජපක්ෂ

The sea of Innocence  - Kishwar Desai

                                         

මම කියවලා ඉවර කරපු අලුත්ම පොත. පුස්තකාලෙන් ගෙනාවට මොනවගේ පොතක් ද කියලා අදහසක් නැතුවයි අරන් ආවේ. කියවන්න ගත්තම තමා තේරුනේ මේ පොත රහස් පරීක්ෂක පොතක් කියලා. ඒ වගේ පොතක් එක දිගටම කියවලා ඉවර කරන්න ඕනා..එතකොටයි කතාවට අදාල රූපමය සටහන් මනසේ ඇඳ ගන්න පුලුවන් වෙන්නේ.

මේ පොතේ කතා නායිකාව සිම්ර්‍න් සිං එයාගේ දුව (හදාගන්න ගත්ත දුව,සිම්ර්‍න් සිං අවිවාහකයි ) ත් එක්ක ගෝව වෙරළ තීරයට යනවා විවේකයක් ගන්න. සිම්ර්‍න් සිං සිගැරැට් බොන, බියර් බොන සාම්ප්‍රදායික ඉන්දියානු කාන්තාවකට වඩා වෙනස් කාන්තාවක්. සිම්ර්‍න් සිං ගේ හිටපු පෙම්වතා පොලිස් නිලධාරියෙක්. එයාගේ ඉල්ලීමකට අකමැත්තෙන් උනත් සිම්ර්‍න් සිං ගෝව වෙරළේ දී අතුරුදහන් උන හිපි තරුණියක් ගැන හොයන්න පටන් ගන්නවා..ඒ විදිහට ගලාගෙන යන මේ කතාවේ ගෝව වෙරළේ සිදුවෙන මත් ද්‍රව්‍ය වෙළඳාම, නොයෙකුත් අපචාර, ස්ත්‍රී දූෂණ, විදේශික ගැහැණු ළමයින්ව මත්ද්‍රව්‍ය වලට ඇබ්බැහි කරලා ඔවුන් හරහා මත් ද්‍රව්‍ය ජාවාරම කරගෙන යන ආකාරය ගැන ලියලා තියනවා. ඒවා ඇත්තටම නම් සිදුවෙනවද දන්නෙ නෑ. ඒ වගේම මේ ව්‍යාපාර වල හිමිකරු එහෙම නැත්නම් මහ මොළකරු වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ප්‍රසිද්ධ ඇමති කෙනෙක්..කොහොම හරි අවසානයට සිම්ර්‍න් සිං හිපි ගැහැණු ළමයගේ අභිරහස හොයාගන්නවා. එත් එතකොට ඒ ළමයා මිය ගිහින් කාලයක් ගත වෙලා.සිම්ර්‍න් සිං  ට ගොවෙන් ම පෙම්වතෙකුත් මුණ ගැහෙනවා.
මේක ප්‍රබන්ධ කතාවක් , සත්‍ය කතාවක් නොවෙන මුත් ඉන්දියාවේ සිදුවුන සත්‍ය සිදුවීම් ගැනත් මේ පොතේ සටහන් වෙනවා. මම කියවපු දුක්බර කේදවාචකයක් ..මත් කුඩු නිසා තරුණ ජීවිත විනාශ වෙන හැටි වගේම ඒවායින් මිනිස්සු කෝටිපතියෝ වෙලා සුදු රෙදි පොරවගෙන ඉන්න අන්දම ගැන  කතාකරන්න කතුවරිය මේ පොතෙන් උත්සාහ කරලා තියනවා.ඔයාලත් කියවලා බලන්න.

                                         මතක පොතේ පිටු..........
එකම එක වරක් යළි

එකම එක වරක් යළි
ඔබේ රුව දකින්නට
පාරමී පුරන නෙතු
මට අවනත නොවන කල
ඔබ ගැන මතකය
පමනක් හිත තුල තෙරපන්
මතක පොත පෙරලීමි
නුඹ මගෙත් නොවේ
මා නුඹෙත් නොවේ
මතක් කරයි 
මතක පොතේ පිටු
බොහෝ කලකට පෙර
නුඹ මා අතහැර
බොහෝ දුර ගොසින් වග...

Tuesday, May 23, 2017

ඉසුරු


ජීවිතය තණ අග පිපුන
පිණි බිංදුවක් වගේ
ඩෙංගු මදුරුවෙකුට 
උනත් පුලුවන්
අපේ ජීවිතය 
අරන් යන්න...
හැමදේම හීනයක් 
වෙනවා නම් මොනතරම්
හොඳඳ...
ඉස්සර වගේ
විහිලුවක් කරලා 
මාව අවුස්සන්න 
ඔයා ආයේ එන්නෙ නෑ..
මම ඔයාට 
නිවන් සුව පතන්නේ නෑ
අපේම කෙනෙක් 
වෙලා ආයේ එන්න 
ඉසුරු
අපි මග බලන් ඉන්නවා..



Monday, May 15, 2017

අපෙ අතැඟිලී













තිබුන මුත් 
බොහොමයක් 
සෙනෙහෙ සිතුවිලී........
අප අතර 
නොගැලපීම් 
ඊටත් වැඩී ........
ඒකයි 
ගිලිහුනේ
අපෙ අතැඟිලී...








Sunday, May 14, 2017

දුරස්ව යන නුඹට


මා නිසා ඔබ
වෙහෙසුනාට කම් නැතී
සිතුවාට මා
වැරදිත් ඇතී..
නොබලන්න යලි
ආපසු හැරී
යන නුඹටත් වඩා
නැවතුන මට
දුක කොහොමත්
වැඩී....

Monday, May 8, 2017

වෙසක්






                  තිලෝගුරු බුදු පියානන් වහන්සෙගේ තෙමගුල සිහි කරන වෙසක් පෝය හෙටයි. ගියපාර හදවා ගත්ත තරු වෙසක් කූඩු දෙක පරිස්සම් කරලා තියාගත්තේ, මේ පාරත් ගන්න හිතාගෙන. මගේම වාසනාවට උණ බට කූඩු උනාට කිසිම හානියක් නොවී තියනවා අවුරුද්දක් ගත වෙලා ගියත්. ඉස්සර වගේ සති ගානකට කලින් කොල අලවලා වෙසක් කූඩු හැඩ කරන්න කාලයක් අපට දැන් නෑ. රැකියාවත් ගෙදර දොරේ වැඩත් එක්ක පුදුම තරමට අපි කාර්යබහුල වෙලා. අද නිදිමරාගෙන වෙසක් කූඩු දෙක අලවන්න වෙන බව දන්නවා. ඒත් තමුන්ගේ අතින්ම කොල අලවලා හැඩ උන වෙසක් කූඩුවක් එල්ලලා තියනවා දකිනකොට හිතට නිරාමිස සතුටක් දැනෙනවා. කඩෙන් වෙසක් කූඩුවක් අරන් ගිහින් එල්ලලා බල්බ් එකක් දැම්මට ඒ සතුට ගන්න බෑ.
             
  මම පුංචි කාලේ අපේ තාත්තා අපට හදලා දෙන්නේ ලොකු නෙළුම් මලක්, ප්ලේන් එකක්,දහ අට පට්ටමක්..ඔයවගේ දෙයක්. ගෙදර හැමෝම එකතු වෙලා කොල අලවලා උඩකින් එල්ලලා පාට බල්බ් එකක් දාල වෙසක් කූඩුව දිහා දුර ඉඳන් බලන් ඉන්දි හිතට දැනෙන සතුට නිම කරන්න බෑ...
    කාලය ගත වෙලා..අපේ ජීවිත වෙනස් වෙලා ඒත් වෙසක් උත්සවය සමරනකොට ඒ ඉමිහිරි මතකයි හිතට ගේන්නේ පුදුමාකාර සතුටක්.

Friday, May 5, 2017

දානය

වැරැන්ඩාවේ හාන්සි පුටුවේ දීගා වී පත්තරය කියවන ගමන් පේමසිරි ඉස්කෝලේ මහත්තයා වරින් වර ඉස්සී ගේට්ටුව දෙස බලයි. දියනියට කුලුඳුල් දරුවා ලැබුනු පසු ඇගේ අත් උදව්වට කොළඹ ගිය සිය බිරින්දෑ අද ගෙදර එන බව දන්වා ඇත.

"අපේ මහත්තයාට...පුටුවෙම නින්ද ගිහින්නේ..."

මල්ලිකා එනකන් මග බලන් උන් ඉස්කෝලේ මහත්තයාට ඒ ටිකට නින්ද ගොහින්..

"මල්ලිකා එනකන් මග බලන් උන්නේ..ඒ ටිකට ඇහැ පිය උනානේ..."

"හම්මෝ අර කාෂ්ඨකේ ඉඳලා ගමට ආවම තමා සැනසිල්ලක් දැනෙන්නේ..ඔක්කෝටම කලින් වතුර වීදුරුවක් බීලා ඉන්න ඕනේ ..ක්ලෝරීන් වතුර බීලම එපා වෙලා උන්නේ....."

"දරුවා එක්ක ගෙදර එන්න කියලා කිව්වම කෝ කවුරුත් කණකට ගත්තද? අලුත උපන් දරුවෙකුට මේ වගේ පළාත් තමයි හොඳ..දුවට උනත් හොඳ පිරිසිදු එළවළු පළතුරු ටිකක් කන්නත් තිබ්බානේ.."

"මොනවා කරන්නද අපේ මහත්තයා අර ළමයට තනියම තේ කෝප්පයක් වත් හදාගන්න බැරි කොට..එහේ තනියම දාලා දුවට මෙහේ ඇවිත් ඉන්න බෑනේ..."

"එහෙනම් ඔයා ටිකක් විවේක ගන්නකො මම මම වී මෝල පැත්තේ ගිහින් එන්නම්"

              දියනියගේ නිවසේ සිට මල්ලිකා හදිස්සියේම ගෙදර ආවේ දරුවා ඉපදෙන්නට පෙර කිරි අම්මාවරුන්ගේ දානයක් දෙන්නට පත්තිනි මෑණියන්ට වූ බාරය ඉෂ්ඨ කරන්නට අවශ්‍ය කටයුතු පිලියෙල කරන්නටය. සිය බිරිඳ පැමිනෙන්නට පෙරම පේමසිරි පොල් කැඩෙව්වේය. ඔහු විසින්ම සිටවූ කෙසෙල් ගසක ඇඹුල් කෙසෙල් කැනක් පැහී තිබුනි.හවසට ඒක කපලා බිම් කරන්න ඔහු හිතාගෙන සිටියේය. වී වේලා කැකුලෙන් කොටන්නට මෝලට ගෙනිහින් දැම්මේ ඊයේ හවසය.මේ ගමන්ම  සුමනක්කලාගේ ගෙදර ගොස් දානය ගැන කිව යුතුය. ගමේ කිරි දානයක් දෙනවානම් ඇගේ සහය නොඅඩුව ලැබේ...දිනය පවසන සැනින් කලමනා ලෑස්ති කරන්නකෝ කියන ඇය තවත් අසල්වැසි කාන්තාවන් දෙතුන් දෙනෙක් සමග පැමිනෙන්නීය.
එය මුදලට කරනා දේවල් නොවේ.

පේමසිරි සුමනක්කාට  පණිවිඩය කියූ සැනින්
"මම හවස්වරුවේ ඒ පැත්තේ එන්නම්කො මල්ලියේ නංගී එක්ක කතා කරගන්න.."

යැයි පැවසුවේය.

එහෙනම් ඒ වැඩෙත් හරි..තව පොඩ්ඩෙන් මට හිඳින්න දුන්න තෙල් ටික ගේන්න අමතක වෙනවා..මේ ගමන් ඒකත් අරගෙනම යන්න ඔනේ. කැවිලි හදන ඒවා අපේ මල්ලිකා බලාගනියිනේ..පැදුරු ආනෙන් පැදුරු ටික අරන් වේලලා...පිටි ටික කොටලා ගෙනත් දීලා කෙසෙල් කැන ඉදෙව්වාම මගෙ වැඩ ටික අහවරයි..

"ඔන්න මල්ලිකා තෙල් ටිකයි හාල් ටිකයි ගෙනාවා...හවස් වරුවේ කෙසෙල් කැන කපන්න බැරියෑ..."

"දුවලා අනිද්දා එනවා කිව්වා...මට කියන්නත් බැරි උනා පුතාට පුහුණුවකට රට යන්න වෙයි කියලත් ආරංචියක් තියනවා..එහෙම උනොත් දුව දරුවා එක්ක ඇවිත් මාස කීපයක් අපිත් එක්ක ඉඳී.."

"ඒක හොඳයි..දරුවාව දේවාලෙට පන්සලට එක්ක ගියෙත් නෑනේ.."

"දැන් ඉතින් ආවම යන්න බැරියෑ..."අපේ මහත්තයා දැන්ම බත් කනවා නම් කෑවහැකි මම ආපුගමන්ම ඉව්වා..."

"දවල් වෙලා කමු...පහුගිය ටිකේ මට කෑමෙන් නම් අඩුවක් උනේ නෑ..අපේ අක්කයි නංගීයි මාරුවෙන් මාරුවට කෑම ගේන එකනම් වැරැද්දුවේ නෑ..මම ඒත් කිව්වා මට ඔය මොනවා හරි උයාගන්න පුලුවන් .කියලා..කොහමත් කෑම හදන එකනේ  කියලා දෙන්නම කිව්වානේ...මාත් ඉතින් කරබාගෙන උන්නා..."

"මාත් හවස ඒ පැත්තේ යන්නයි උන්නේ.. දානේ විස්තර නම් අපේ මහත්තයා කියන්න ඇතිනේ.."

මල්ලිකා සිය සොහොයුරියන්ගේ නිවෙස් කරා ගිය පසු පේමසිරි කෙසෙල් කැන බිම් කරන්නට වලක් කැපුවේය. එය වසන්නට ලෑලි සහ ඉටි කොලයක් ද සූදානම් කලේය. පොල් කටුවක්ද ගෙනවිත් තැබුවේය..වේලන්නට දැමූ පොල් මුඩු ටික දරමැස්සෙන් තබද්දී මල්ලිකා ආපසු පැමිනියාය.

"අපේ මහත්තයා හරියට මහන්සි වෙනවනේ..හිටින්ට නංගී හැලප වගයක් දුන්නා මම තේ ටිකක් හදන්නම්..."

"කෙහෙල් කැන කපන් ඇවිත්ම බොමු...මන්නෙත් අරන් එන්නකො එහෙනම් මට තනියම බෑ...කෙහෙල් කැන බිම වැටුනොත් තැලෙනවා..."

කෙහෙල් කැන කැපීමට පිහියත් ගෝනියකුත් අරන් මල්ලිකා පේමසිරි පසු පසින් වත්ත පහලට ගියාය.

"අපොයි මල්ලිකෝ අන්න කෙහෙල් ගහ කඩා වැටිලා කැන ටිකක් ලොකුයි බරට වෙන්න ඇති.."

ඔවුන් දෙදෙනා කෙසෙල් පඳුර අසලට ගොස් බලන විට එතන තිබුනේ කෙසෙල් කඳ පමනි..කෙසෙල් කැන අතුරුදහන් ය..

"හොරු කපලා... "

පේමසිරිට කියවිනි..

"අපොයි දෙයියනේ....අපේ මහත්තයා මම උදේ එද්දී වෙලේ කඩේ බිත්තියට හේත්තු කරල තියනවා දැක්කා හොඳ ඇඹුලක් එකත් එකටම අපේ කෙහෙල් කැන වෙන්න ඕනෑ.."

"යන්කො මල්ලිකා ගෙදර..."

"අනේ අපේ මහත්තයා මිනිස්සු එක්ක රණ්ඩුවට යනවා හෙම නෙමේ"

"කෙනෙක් දනෙනේ නැතුව කාට දොස් කියන්නද මල්ලිකෝ.. මම වෙලේ කඩේ පැත්තේ ගිහින් එන්නම්.."

පේමසිරි ආපහු එනතෙක් මල්ලිකා ගේට්ටුව ළඟින් හෙල්ලුනේ නැත..කෙසෙල් කැනත් බැඳගෙන පේමසිරිගේ තැපැල් නයින්ටිය ගේට්ටුව අසල නතර වෙද්දී ඇයට සැනසීමක් දැනුනි.

"අපේ කෙසෙල් කැන තමා මල්ලිකෝ...මම කෝකටත් කියලා මුදලාලිට විස්තරේ කිව්වා..මුදලාලි කිව්වා අරන් යන්න මහත්තයෝ මම තාම මේකට සල්ලි දුන්නේ නෑ...විකුනන්න ආපු මිනිහා කෙසෙල් ගහක් තියා තණ කොළ ගහක් වත් හිටවන එකෙක් නෙමේ...හිතේ සැකේටම මම සල්ලි ගන්න හවස එන්න කිව්වා..මිනිහා තාම ආවෙ නෑ..මහත්තයා අරන් යන්න මිනිහා ආවම මම කියන්නම්කො අයිතිකාරයා කෙහෙල් කැන අරන් ගියා කියලා..."

"අපේ මහත්තයා ඇහුවෙ නැද්ද කවුද ගෙනාවේ කියලා...."

"කවුරු උනහම මොකෝ අපේ කෙහෙල් කැන ලැබුනනේ..."

එතනින් එහාට කතා කර පලක් නැතිබව වටහාගත් මල්ලිකා කරබාගත්තාය





Wednesday, May 3, 2017

දන්සැල්





වෙසක් මස උදාවීමත් සමග වෙසක් උත්සවය නිමිත්තෙන් පවත්වන දන් සැල් පිලිබඳ දැන්වීම් තැන් තැන් වල දක්නට ලැබේ. අපේ රටේ විවිධාකාර දන් සැල් පවත්වනු ලැබේ. අපිත් පෝය හා පසු දින  වාහනයේ නැගී පාරවල් දිගේ යන්නේ කුසගින්න නිසා නොව විනෝදාස්වාදය උදෙසා දන්සැල් වැඳීමේ අරමුණෙනි.
         දන් සැල් අවසානයේ විශාල ආහාර ප්‍රමාණයක් අපතේ යනු මම දැක ඇත්තෙමි.මහා පරිමාන බත් දන්සැල් දෙනවාට වඩා එම මුදලින් වෙනත් සමාජ සත්කාරයක් කරන්නට හැකිනම් වඩාත් යහපත් බව මගේ හැඟීමයි. දිළිඳු පවුලකට මසක් පමන ප්‍රයෝජනයට ගන්නට වියලි ආහාර, රෝගීන්ට ප්‍රතිකාර කිරීමට ආධාර, රෝහලකට අවැසි උපකරණ පරිත්‍යාගයක් වැනි ප්‍රයෝජනවත් යමක් කල හැකිය. පාරේ යන උදවියට බලෙන් ආහාර ගිල්ලනවාට වඩා, පසුවදා විශාල ආහාර ප්‍රමාණයක් ඉවත දමනවාට වඩා එය වෙනත් පුන්‍ය කටයුත්තකට යෙදවීම සුදුසුය.
(ඡායාරූප අන්තර්ජාලයෙනි. හිමිකම ඔවුන් සතුය)

Tuesday, May 2, 2017

නිලි වැස්ස




පුස්තකාලෙට ගිහින් පොත් තෝර තෝර ඉන්නකොට අලුත් පොත් තියනවා කියලා පුස්තකාලාධිපති තුමා පොත් ගොඩක් මේසය උඩින් තිබ්බා. "නිලි වැස්ස" මුහුණු පොතේ "පොත් කියවන අය" ගෲප් ඒකේ සාමාජිකයෝ මේ පොත ඉහලින්ම වර්ණනා කරල තිබුන නිසා මේ පොත කියවීමේ ආශාවක් මගේ හිතෙත් තිබුනා.ඒක නිසා මම ඒ පොත ගෙදර ගෙනාවා

             ඉරිදා නිදහසේ කියවන්න ගත්තා. "නිලි වැස්ස " කතෘ කත්‍යානා අමරසිංහ . මේ පොතේ ප්‍රධාන චරිතය රන් මැණිකා ව අපට හමුවෙන්නේ 17 වැනි සියවසේ අග භාගයේදී 2 දෙවැනි රාජසිංහ රජතුමාගේ පාලන කාලයේදී. පරංගි ලංකාව ආක්‍රමණය කරලා ලන්දේසිත් ලංකාවට ආපු කාලේ.

            රන් මැණිකා හිතුවක්කාර කෙල්ලෙක් කියනවාට වඩා නිදහස් ප්‍රියකරපු, හිතට එකඟව වැඩ කරපු නිදහස් චින්තනයෙන් යුක්ත කෙල්ලෙක් කියලා කියන්න මම කැමතියි. කේන්දරේ දෝෂ නිසා දෙමාපිය නෑ සනුහරෙන් දොස් අහන තරුණියෝ අදත් අපි අතර ඉන්නවා. රන් මැණිකාත් පිරිමි නැකතකින් උපන්න නිසා අනිත් අයගෙන් පීඩාවට පත් උන තරුණියක්. දෙමාපියන් යෝජනා කරන ඇගේ ඇවැස්ස මස්සිනා, සුදු බණ්ඩා ට ඇය අකමැති වෙන්නේ ඔහු ගැන හැඟීමක් ඇයට නැති නිසා.

          රන් මැණිකාට අහම්බෙන් මුනගැසුනු තරුණයා එක්ක අම්මාගේ දෙස් දෙවොල් මැද්දේ ගෙදරින් පිටවෙන්නේ, අම්මාගේ කන්කරච්චලයෙන් මිදිලා , ඒ තරුණයා එක්ක දරු පවුලක් හදාගෙන නිදසේ ජීවත් වෙන්න හීන මවාගෙන. ඒත් ඇයට සිද්දවෙන්නේ රජසිංහ රජතුමාගේ රහසිගත යකඩ දෝලියක් වෙන්න. රන් මැණිකා රජතුමාට ආදරය කලාද? මත හිතෙන්නේ ඒක ආකර්ෂණයක් විතරයි කියලා. රජ මාළිගයේ මොනතරම් සැප සම්පත් තිබුනත් දැසි දස්සන් හිටියත් රන් මැණිකාට ඕන උනේ නිදහස් සරල ජීවිතයක්

         රන් මැණිකා ආදරය කලේ එකම එක පාරක් මොහොතකට දැකපු නිල් පාට ඇස් තිබුනු විලියම් ලීවන්ස්ට. ඔහුගේ ජාතිය ජම්මය ඇයට වැදගත් උනේ නෑ. ඒකයි රජ තුමාට චපල වීමෙන් මොන විදිහේ දඬුවමක් ලැබුනත් කමක් නෑ කියලා ඇය ලීවන්ස් සමග ආදරෙන් බැඳෙන්නේ. ඇගේ ආදරේ තමාට නෙම් ලීවන්ස් ට කියලා රජතුමා තේරුම් ගන්නවා. රජ කෙනෙක් උනත් ඔහුත් සාමාන්‍ය සිතුම් පැතුම් තියන මනුස්සයෙක් බව කතුවරිය අපට වටහල දෙනවා. 
පරිවර්තන කෘති වලට ඇලුම් කරන මට "නිලි වැස්ස" හරහා අපේ රටේ කතුවරයන්ගේ පොත් කියවන්න කැමත්තක් ඇතිකලා.  එක හුස්මට එක පාරක් කියවලා ආයේ පාරක් කියෙව්වා. ඒ තරමට මේ පොත මගේ හිත පැහැර ගත්තා. 

හිතේ නැගුණු වියෝ වේදනා දුරු කර ගණු පිණිස ආකාසය දෙස බලන ඇයට වැහි පොදත් හිරු එළියත් එක් වූ තැන මැවුනු දෙදුන්නක් නෙත ගැටේ. ජාතියක් ජම්මයක් නොබලා බැඳුණු ඔවුන්ගේ ප්‍රේමයත් ඒ දේදුන්න වාගේ චමත්කාරජනක යයි ඈට සිතේ. දේදුන්නේ අලංකාරය ඇත්තේ එකිනෙකට වෙනස් පාට ගණනාවක් එකට කැටි වීම හන්දාය. එකම පාටක් උනා නම් එහි ඇති හැඩයක් නැත."

Tuesday, April 25, 2017

දෝංකාරය

Echoes -Danielle Steel
 දෝංකාරය - පරිවර්තනය- සුගතදාස වියතුංග

                                 මම කියවපු තවත් සංවේදී පොතක්. පොහොසත් යුදෙව් ජාතික පවුලක බීටා නැමති වැඩිමහල් දියණිය, ප්‍රංශයේ වංශවත් පවුලක රෝමාණු කතෝලික තරුණයෙක් වන ඇන්ටොයින් සමග ප්‍රේම සම්භන්දයක් ඇතිකර ගන්නවා. ආගම පදනම් කරගෙන දෙපාර්ශවයේම දෙමාපියෝ මෙම් සම්භන්දයට විරුද්ධ වෙනවා. දෙමාපියන්ගේ විරෝධය නොතකා විවාහ වන ඔවුන්ට, කලින් ගතකල සුඛෝපභෝගී ජීවිතය වෙනුවට දුක් කම්කටොලු වලින් පිරුණ ජීවිතයක් ගත කරන්න සිදුවෙනවා. දියනියන් දෙදෙනෙක් ලැබුනු පසු බීටාගේ සැමියා මිය යනවා. දියනියන් දෙදෙනා උස්මහත් කරන බීටා ට කවදාවත් ඇගේ පියා සහ සහෝදරයන්ගෙන් සමාව ලැබෙන්නේ නෑ. ඇගේ ම්ව පමනක් ඇයව බලන්න පැමිනෙනවා. බීටාගේ දියණිය අමාදි කන්‍යා සොහොයුරියක් වීමට කන්‍යාරාමයක්ට ඇතුල් වෙනවා. ඒ කාලයේදී තමයි හිට්ලර් යුදෙව්වන් සමූල ඝාතනය කරන්න පටන් ගන්නේ.යුදෙව් ආගමිකයන් නිසා බීටාගේ පවුලේ සියලු දෙනා පිටුවහල් කරනු ලබනවා. බීටා සහ බාල දියනියත් කඳවුරකට යවනු ලබනවා. අවසානයට අමාදිත් කන්‍යාරාමයෙන් පිට වෙලා පියාගේ හිතවතෙකුගේ නිවසේ සැඟවී සිට වෙනත් ආරක්ෂිත ස්ථානයකට යාමට උත්සාහ කරද්දී නාසීන්ට හසුවෙනවා. එහිදී ඇයව යවන කඳවුරේ දුක්කිත ජීවිතයක් ගත කරන අමාදි ඉන් පැන යනවා. ඉන්පසු රට බේරා ගැනීමේ සටනේ විමුක්තිකාමීන්ට එකතු වෙලා රට බේරා ගැනීමේ රහස් කටයුත් වලට උදව් වෙනවා. අවසානයට අමාදි විමුක්තිකාමි සටනෙදි හමුවන් තරුණයෙක් සමග විවාහ වෙනවා.
                                                  කතාවේ මැද කොටස දුක්බර උනත් අවසානය සුබ දායකයි. මම කොහොමත් කැමති සුබදායක අවසානයක් තියන පොත්වලට. මේ පොතත් මම ගොඩක් ආසාවෙන් කියෙව්වා..